Popayan

Op Kerstavond komen we aan in Popayan, een heel mooi koloniaal stadje in Zuid-Colombia. Alle straten zijn enorm versierd met heel veel kerstverlichting en de traditie is hier om op Kerstavond de kroeg in te gaan en heel veel te drinken (tot vroeg in de ochtend). We hebben net een onwijs lange busrit achter de boeg, doordat we uren bij de grensovergang van Ecuador - Colombia hebben doorgebracht en houden het dus bij een lekker etentje bij de Italiaan met een flesje wijn. Kerst vieren in de zon met 25 graden. En op 1e Kerstdag uit eten gaan met mensen in je hostel die je net 3 uur kent. Het voelt een beetje vreemd zo zonder familie, sneeuw en een eigen gemaakt kerstdiner, maar we hebben wel een heerlijke kerst met heel veel leuke mensen! Popayan zelf heeft verder niet heel veel te bieden, behalve een heerlijke Colombiaanse variant op de Coffee Company: de Juan Valdez. Hmmm, fantastische Colombiaanse koffie en goddelijke worteltaart... Hier kunnen we wel een paar dagen doorbrengen.

Salento

Na Popayan gaan we door naar de grootste koffieregio in Colombia, naar het plaatsje Salento. Een erg schattig plaatsje met allemaal gekleurde huisjes en kleine cafetjes, restaurantjes en boetiekjes. Me like! We hebben een fantastisch hostel midden in de heuvels met een uitzicht over de valleien en plantages vanuit ons bed. De omgeving is echt een plaatje, de koffie heerlijk mits je het haalt bij een toeristische toko. Fascinerend dat Colombia het koffieland is bij uitstek, maar dat de Colombianen zelf vooral oploskoffie drinken of koffie met zoveel suiker en melk dat je niet eens door hebt dat je koffie drinkt.Enfin, gelukkig zijn er Colombiaanse ketens en toko's die wel begrijpen dat een goede koffie lekker sterk hoort te zijn. We besluiten dat we maar weer eens een educatief uitstapje moeten maken en gaan op weg naar een koffieplantage. Ik weet dat ik soms een beetje wereldvreemd kan zijn, maar ik had echt geen idee dat koffiebonen eigenlijk rode besjes zijn met witten bonen erin! En dat ze pas na het branden de bruine kleur krijgen. Kijk, zo leer je ook nog eens wat op reis! Na onze rondleiding begint het ineens enorm te hozen en ons hostel ligt wel op 1 uur lopen van de plantage... Goddank blijkt dat de Lonely Planet gelijk heeft in haar omschrijving van Colombianen (hartelijk, vriendelijk, gezellig etc.): we worden netjes met de auto teruggebrachtnaar ons hostel.

Medellin

Op oudjaarsdag reizen we door naar Medellin. De stad die altijd bekend heeft gestaan om Pablo Escobar, drugs, bendes en geweld. De afgelopen jaren is het enorm verbeterd wordt door iedereen verteld en dat is zeker waar. We zitten in een vrij luxe hostel midden in een yuppenwijk / toeristenwijk. In het hostel is een klein zwembadje met een enorm dakterras, een geimproviseerde bioscoopzaal, pooltafel en heel grote veranda. Heerlijk! De wijk bestaat uit mooie luxe appartementen overal, veel parken, supermarkten waar alles te verkrijgen is en heel veel goede restaurantjes. Met O&N is er een bandje in het hostel, dus blijven we met de andere backpackers lekker in de lounge hangen tot 00.00 uur. We verwachten heel veel vuurwerk en een enorm feest, maar O&N is toch iets minder belangrijk in Colombia dan bij ons...

Zodra we de volgende dag naar het centrum van Medellin gaan, is er weinig luxe te bekennen. Nadat we naar het museum van Botero zijn geweest (wat is dat toch een geniale schilder!) in een prima deel van het centrum, willen we een rondje door het centrum lopen. Volgens de Rough Guide zijn er namelijk een paar hele mooie kerken in de buurt. Het is maar een paar straten van het museum vandaan, maar wat een verschil: veel armoede en ontzettend veel drugsverslaafden en mensen die het niet helemaal meer op een rijtje hebben... Heel schrijnend om te zien hoe ver al die mensen heen zijn, maar we voelen ons nogal onveilig en gaan zsm terug naar de metro.

Normaal vinden we kabelbanen een tikkie suf, maar de kabelbaan in Medellin schijnt heel gaaf te zijn volgens een tikke ordi backpacker van 30 uit Londen. Als zij het al leuk vindt, dan moet het wel goed zitten! Ik heb nog nooit zo'n kabelbaan tocht meegemaakt. De hele tour duurt 45 minuten alleen al om omhoog te gaan. Het eerste half uur gaan we alleen maar over enorm sloppenwijken die tegen de heuvel aan gebouwd zijn. Overal zie je kleine huisjes met golfplaten, kindjes die op het daken rondfietsen en volgens een Colombiaanse toerist bij ons in het bakje zijn er nog redelijk wat bendes actief in de wijken (ben toch wel blij dat we op 20 meter hoogte zitten). Ik vraag me af waarom er een kabelbaan gebouwd is over de sloppenwijken heen (voelt als aapjes kijken), maar het blijkt dat de kabelbaan eigenlijk in 1^e instantie gebouwd is voor de bewoners van de wijken zelf als verlengstuk van de metro die in hun wijk ophoudt. De enorme palen van de kabelbaan staan midden in de woonwijk en ik gok zo dat er wel wat huizen (onvrijwillig) voor gesneuveld zijn. Maar de tour is wel enorm indrukwekkend!

Ook hebben we ons aangemeld voor de Pablo Escobar tour. Dit is een 3 uur durende tour die langs alle huizen gaat die ooit van Escobar zijn geweest; langs de plek waar hij is gedood en uiteindelijk eindig je op zijn begraafplaats. Net voordat de tour begint, blijkt de oma van onze gids te zijn overleden en gaat het helaas niet door. Een alternatief is een iets minder objectieve en 4x zo dure tour door jawel... familie van Escobar zelf met als klap op de vuurpijl aan het einde van de tour een vragen kwartiertje met zijn broer. Stiekem wel spannend om te doen, maar we besluiten dat we toch niet willen meewerken aan het financieel ondersteuen van de maffiosi in Colombia: het Escobar imperium.

The Caribbean

Na een paar dagen Medellin komen we eindelijk aan in in de Caraiben, in de stad Cartagena. Een fantastisch mooie stad aan de kust. Lekker rondslenteren door de mooie straatjes, de highlights bezoeken en uiteraard weer even een bezoekje aan een arts. Ik had voor de 3e keer last van mijn teennagel. Toen we bij de plaatselijke apotheek vroegen waar de dichtsbijzijnde podoloog was, bleek de apotheker tevens arts te zijn. We waren eerst een beetje wantrouwend, want in Nederland zijn dat toch 2 aparte beroepen waarvoor je minimaal 5-6 jaar moet studeren. Enfin, ik moest mee naar zijn `praktijkruimte` wat inhoudt dat ik op een plastic tuinstoel werd gezet en mijn voet op een oud krukje vol met verfresten moest leggen. Hmmm, was hij toevallig ook nog schilder van beroep? Vervolgens ging de arts hij heel lang zijn handen was om daarna zijn natte handen even door zijn haren te halen en kapsel te fatsoeneren (het oog wil ook wat, haha). Lekker hygienisch dacht ik toen, maar uiteindelijk bleek hij toch wel erg professioneel en ontsmette hij alles tot in den treure met alcohol.

We hebben zin om lekker te gaan surfen en gaan daarom naar een surfkamp, gerund door drie Amerikanen. Bij aankomst zien we meteen al dat de drie jongens meer zin hebben in de hele dag surfen dan een hostel beheren. ´It´s has been so busy the last weeks, I´m really happy we don´t have that many guests anymore so we can do our own stuff´, verzuchtte een van de eigenaren toen we wilden inchecken. De onderstroming in de zee blijkt helaas zo ontzettend sterk dat je er niet eens in kunt zwemmen, laat staan dat je door de golven heen kunt peddelen om een stukje te surfen. Philippe probeert het nog dapper een middagje, maar surfen gaat em hier niet echt worden... Er zitten wel onwijs leuke mensen in het hostel, met wie we elke avond maar rum-cola gaan drinken. Het kamp zit in the-middle-of-nowhere, dus eten we wat de ´chefkok´ van het hostel elke dag klaar maakt. Die vent is de hele dag door zo stoned als een garnaal, dus we zijn enorm verbaasd dat hij lekker kan koken terwijl hij niet eens normaal uit zijn ogen kan kijken...

Het is toch wel heel erg jammer om aan de zee te zitten, maar er niet in te kunnen zwemmen. Volgens de Lonely Planet is er in de buurt van het surfkamp een hippie dorp genoemd Taganga met ietswat smerige stranden, maar wel goed water om in te zwemmen. Klinkt echt als iets voor ons, dus we boeken er een hostel voor een weekje. Uiteindelijk blijkt het een leuk dorpje te zijn met fijne hostels (we hadden zelfs een zwembadje), lekkere eettentjes en heerlijk helder water. Het lijkt wel of er in elke straat elke avond een straatfeest is. Inwoners van Taganga houden namelijk wel van een beetje Reggaeton en dan het liefst zo hard mogelijk. Het concept werkt als volgt: je neemt twee enorme speakers en plant die buiten je huis op twee plastic stoelen. Vervolgens zet je de muziek zo gigantisch hard dat niemand elkaar meer kan verstaan en je gaat er zelf op 30 cm afstand vanaf zitten. Omdat de buurman nou net een andere Reggaeton zanger leuk vindt, doet hij precies hetzelfde maar dan met een ander cassettebandje. Heerlijk, zo´n achtergrondmuziekje als je ´s avonds naar de boulevard loopt voor een wijntje.

Tolu

Ten slotte zijn we nog doorgereisd naar Tolu, een klein plaatsje aan de westkust. Er is vrijwel niets over bekend (aangezien er ook weinig te doen is) en dat maakt het stiekem wel heel erg leuk. Momenteel verblijven we in een super hostel aan de kust, zodat we de hele dag niets anders hoeven te doen dan boekjes lezen in de hangmat, visjes grillen en zo nu en dan een plons nemen om af te koelen. Er zijn een paar prachtige stranden in de buurt!

Om ook nog de echte bounty eilandjes uit reisgidsen te zien, zijn we nog naar een vrijwel onbewoond eiland in de buurt van Tolu geweest. Wat een prachtig eiland: super helder water, witte stranden en de kokosnoten vallen voor je neus uit de boom. Op het internet kunnen we bijna niets vinden over accomodatie daar, behalve dat er een basic hostel schijnt te zitten. We gokken het erop en nemen een rugzakje mee om er te overnachten. Eenmaal daar blijkt dat het woord ´basic´ nogal een understatement is: er is geen electriciteit of stromend water en de matras waarop we moeten liggen is echt te goor voor woorden. Als klap op de vuurpijl is de grote ton met water waarmee je je kunt wassen en de wc kunt doorspoelen op: een niet al te snuggere backpacker dacht dat het de afvalbak was en heeft de hele ton volgegooid met allemaal zooi. Nou ja, dan maar 2 dagen niet wassen... Op het eiland zelf wonen zo´n 100 mensen in een dorpje met enorm bouwvallige hutjes. Het schijnt dat je er fantastisch kreeft kunt eten bij een vrouw genaamd Olga. We wandelen tussen de hutjes door op zoek naar haar en worden zo ongeveer omver gelopen door alle loslopende varkens, honden, kippen en kindjes in blote billen die onder de modder zitten. Eenmaal bij Olga aangekomen, blijkt dat ze het concept van een Chinees restaurant hanteert: we moeten zelf mee naar de visser om een levende kreeft uit te zoeken. Hmm, ik houd er altijd wel van als vis geserveerd wordt zonder dat ik weet dat het geleefd heeft.... Er wordt een tafeltje voor ons gedekt, naast een enorm berg afval links van ons en rechts van ons allemaal scharrelende varkentjes. Maar het moet worden gezegd, wat een fantastische kreeft heeft die vrouw voor ons voorbereid!! En dat maar voor een paar euro, me gusta!

Over een paar dagen vliegen we naar Bogota om daar nog een paar dagen door te brengen, voor we terugvliegen naar Nederland.