Inpakken, uitpakken, voedselvergiftiging, nachtbussen, kleine donkere slaapkamers... zucht... Het leven van een backpacker is niet alleen maar vakantie en daarom besloten wij om bijna 2 weken helemaal niks te doen aan het strand van Ecuador. Heerlijk...

Canoa
Perfect surfersoord in Ecuador aan de Pacific Coast. Misschien wel het beste en meest relaxte strand van Ecuador. Elke dag lekker weer, veel golfen om te surfen en een handvol restaurantjes met top eten.

We zaten in een tophotel en hebben er eigenlijk anderhalve week niet veel gedaan, behalve elke dag surfen en zwemmen. Het viel ons op hoeveel Amerikanen hier zaten. Een surferstoko aan het strand was het toppunt waar elke avond dezelfde 20 Amerikanen kwamen om American Football te kijken of een Stache-night of quiz bij te wonen...

American Football was er pijnlijk om te kijken... Zeker na de nederlaag van Ajax tegen Real Madrid waar de scheids 3 fouten maakte, was het erg zuur om te zien hoe ze bij American Football elke keer de wedstrijd stopten om naar de camerabeelden te kijken, vervolgens met minstens 5 scheidsrechters gingen overleggen om uiteindelijk de genomen beslissing in de camera (voor de kijkers thuis) even haarfijn gingen uitleggen. Zo kan het ook Blatter! Zucht...

Stache-night was een uber Amerikaanse wedstrijd tussen 17 Amerikanen over wie de mooiste moustache had. En de pubquiz was wederom uber Amerikaans met alleen vragen over Amerika, waardoor wij het minst aantal vragen goed hadden en een troostborrel achterover mochten slaan. Altijd lekker een shotje tequilla... De winnaar (die 25 dollar won) was overigens de eigenaar zelf...

En de continue strijd tussen Marloes en de Perros kreeg in Canoa een nieuwe wending. Want deze honden leken Marloes te negeren, terwijl ze ondertussen een leger vlooien loslieten op haar benen. Een slimme zet, want Marloes bleek erg allergisch te zijn voor hondenvlooien en kon dus weer naar de dokter...

Quito
Na anderhalve week niks gedaan te hebben, waren we helemaal bijgekomen en klaar voor Quito. Een stad die op 2800 meter hoogte weer wat kouder is, gigantisch groot en waar we eigenlijk alleen maar slechte verhalen over gehoord hadden over hoe crimineel het wel niet is.
We zaten in best een relaxed hostel in de wijk Mariscal: en wijk dat bijna alleen maar bestaat uit hostels, restaurants, kroegen en veel toeristen.

Quito zelf is een gigantische stad met veel groen en een prachtig oud stadscentrum. In het stadscentrum zelf is weinig te beleven, behalve het bewonderen van de oude koloniale gebouwen. Het zijn vooral de wat rijkere buitenwijken van Quito (zoals Mariscal), waar je als backpacker je kan vermaken.

Op een aantal pogingen van zakkenrollers na om ons te bestelen (handen die zo nu en dan wel heel dicht bij Marloes d´r handtas kwamen), hebben we weinig meegekregen van de criminaliteit van deze stad... tot onze laatste ochtend... hoewel datgene wat ons overkwam eigenlijk niets met Quito te maken had:

We lieten onze tassen achter in de ´luggage room´ achter gesloten deur (waarvan alleen de medewerkers een sleutel hebben), om even naar de bank te lopen om te pinnen. Toen we terugkwamen stond de deur open met niemand in de buurt... Vreemd, maar onze tassen lagen er nog met paspoorten en portemonnees er nog in, dus nietsvermoedend verlieten we het hostel... Pas toen we 8 uur later in Tena aankwamen en we even onze mail wilden checken, kwamen we erachter dat onze laptop gestolen was! Heel bizar dat in een stad als Quito, we uiteindelijk niet op straat door een Ecuadoriaan bestolen zijn (zoals elke gemiddelde backpacker), maar in onze eigen hostel, met onze spullen achter een gesloten deur door een medebackpacker... uit Frankrijk, Ierland, Chile, Nederland... ofzo...

Tena
Ecuador staat bekend als het beste land van Zuid-Amerika om te raften en de beste plaats is Tena. Sinds dag 1 van onze reis heeft Marloes het erover hoe graag ze wil raften en nu eindelijk kan het op 1 van de mooiste en beste rivieren van dit continent.

We hebben de raftsessie beiden overleefd, hoewel de ene het wel iets makkelijker had dan de andere... Ik noem geen namen, anders komt deze tekst niet door de cencuur van de andere heen en komt het niet op onze blog voor jullie om te lezen... Voor het gemak werk daarom in deze tekst met twee geheel willekeurige namen: Flip en Loes.

Loes had het makkelijk. Volgens mij moest ze zelfs 2 keer wakker gemaakt worden. Ze bleef vakkundig achterin de raft zitten waar het voor niemand opviel dat ze de helft van de tijd met haar peddel in de lucht zat te zwaaien alsof ze heftig bezig was.

Flip daarentegen zat voorin en nam de taak als leider op zich. Op het wildste punt van de rivier offerde hij zichzelf op, om het overleven van de inzittenden te garanderen. “Leave me! Go on without me! You can do it!” riep hij, terwijl hij over de rand van de boot viel. Beseffende dat de raft geen schijn van kans had zonder Flip, sprongen bijna alle inzittenden op om hem te helpen, waardoor hij wel in het water terecht kwam, maar aan de voorkant van de raft vasthing. Ondertussen ging de raft met minstens 100 km/uur (het was een snelle raft) op een gigantische rots af. Als Flip niet snel uit het water gehaald werd, zou hij gesplet worden tussen de rots en de raft. Iedereen hielp mee (behalve Loes, die net wakker werd door het geschreeuw en vroeg of we niet ergens konden stoppen om een cappuccino te drinken met een stukje worteltaart). Minder dan een seconde voordat Flip gesplet zou worden, werd hij over de rand gesleurd en viel hij in de raft. Gelijk pakte hij zijn peddel, en ging hij aan het werk alsof er niks gebeurd was. Iedereen wist dat dit Flip net aan de dood ontsnapt was en met hem de overlevingskans van iedereen in het gevaar was gekomen.

Noot van de redactie: Bovenstaande tekst berust niet op ware feiten, maar vloeit voort uit de herinnering van een man zwaar in nood die bijna geplet werd (waardoor de realiteit soms ietswat uit het oog wordt verloren). Daarnaast heeft Loes zeker wel hard meegepeddeld, daar waar nodig :0

Banos
Banos is een plaatsje midden in de bergen van Ecuador. Het is er super groen, hoog maar nog wel lekker warm en er zijn veel heerlijke thermale baden. Vandaar de naam... Banos is erg toeristisch, waardoor er veel te doen is en veel cafe`s en restaurants met goed eten te vinden zijn. In Banos zijn we lekker (semi)-actief bezig geweest:

* Gechilled in een tophotel. Yacuzi, sauna, thermobaden etc...

* Canyoning. Abseilen door watervallen tot 50 meter hoog.

* Zipgliding (kabelbanen over valleien). Totale lengte: 2km verspreid over 6 kabels waarbij de topsnelheid rond de 80km/uur lag!

Wel heel bizar is dat we een week nadat onze laptop gestolen was, we hier onze camera kwijt raakten. Wat er vervolgens gebeurde is redelijk ongeloofwaardig en kan alleen maar in Zuid-Amerika gebeuren...

We gingen terug naar het internetcafe waar we de camera voor het laatst hadden. De bazin zei dat 2 kinderen van 5 of 6 na ons achter onze computer zaten...

Nadat we zonder resultaat heel Banos afgelopen hebben op zoek naar 2 verdachte 5 of 6 jarige kinderen met camera, besloten we naar de politie te gaan. En eerlijk toegegeven, het komt ook een beetje raar over om internetcafes af te struinen op zoek naar kinderen, dus leek de politie een beter alternatief.

Een zware detective liep met ons mee naar het internetcafe, waar hij met een aantal one-liners de bazin in tranen bracht. “Ik heb de camera niet! Ik kan er niks aan doen dat ie weg is!”. Toen we even later weer buiten stonden zei de detective tegen ons: “Kom om 18 uur maar terug naar haar internetcafe. Ze gaat de camera zelf zoeken en waarschijnlijk heeft ze hem dan wel weer.”

Om 17u besloot ik naar het internetcafe te gaan om te kijken of ze al aan het zoeken was. De bazin zat er nog met haar schele vriendje. Hij zei: “We hoorden net op de lokale radio dat er een camera gevonden is in het park. Ga maar naar het radiostation en misschien is het wel jouw camera!”.

We vonden het een vreemd verhaal, maar enfin, we gingen op pad naar het station. Eenmaal op het radiostation, deed de DJ de deur open en bevestigde dat er inderdaad iemand langs was geweest met een gevonden camera. Helaas was DJ Prutser het papiertje met de contactgegevens kwijt, dus kon hij ons niet vertellen wie de camera had... Na 20 minuten zoeken, herinnerde DJ Kansloos dat de vinder de camera naar het politiebureau zou brengen, maar niet het bureau waar we eerst waren... een andere.

Na 4 km gerend te hebben naar het politiebureau waar DJ-Ikkanhelemaalniks ons naar toe had gestuurd, kwamen we aan op het politiebureau... oh nee toch niet... dit was een politieschool.

Busritje verder waren weer terug op het eerste politiebureau. “Nope, wij hebben geen camera... misschien op het andere politiebureau.” In een dorp met een paar duizend inwoners, bleken er 2 bureaus en een school te zitten!!

Na wat overleg met haar collega, besloot deze agente (die zelfs een parkeerticket verkeerd zou invullen) het andere bureau te bellen. “Hmm, geen antwoord...” Na aandringen probeerde ze het 2 minuten later nog eens... “Nee, er is geen camera gevonden.” Na nogmaals aandringen van ons vroeg ze haar collega om te bellen. Die had duidelijk meer ervaring met bellen. “Yep, er ligt een camera!”.

Taxirit verder, waren we op het juiste politiebureau en daar was onze camera!
We vroegen de agent of hij wist wie de camera gevonden had, zodat we hem of haar konden bedanken. Een telefoontje verder zei hij dat de vinder over 5 minuten op het bureau zou komen.

We hoorden een auto. Hij stopte voor het bureau. De deur ging open. Een man stapte uit... een SCHELE man... YEP, dit was het vriendje van de bazin van het internetcafe waar we de camera het laatst hadden... Da´s toch effe toevallig...?!