Tilcara, Humauacua, La Quiaca

… ja… zo heten die plaatsjes echt… en toen ik op het busstation aan de man van de informatiebalie vroeg naar de bus naar Humaca… Humucuca… Hamuaca… Hauaca… zucht… en het mij dus niet lukte om het uit te spreken, staarde hij me aan tot ik uitgestotterd was, waarna hij zei: “Try again”…

Onderweg naar Bolivia reisden we door deze plaatsjes en zijn we er een aantal nachtjes gebleven. Eigenlijk hebben ze helemaal niks meer met het Argentinië van BA en Mendoza te maken. Het straatbeeld is anders. De dorpjes en de huizen zijn steeds kleiner en worden omringd door bergen. Doordat we een stuk hoger zaten, werd het steeds kouder en de mensen zijn praktisch allemaal inheems.

De straathonden van Cafayate hadden hun vrienden in Tilcare en Humauacua even op de hoogte gebracht van de komst van ene Marloes… want bijna elke hond die we tegemoet liepen, draaide zich om, om ons te achtervolgen… Althans, dat is wat Marloes dacht… haar ‘perro-fobio’ neemt steeds extremere vormen aan…

Het toppunt van de voortdurende strijd ‘Marloes Vs. Perros’ was tijdens de ‘Assado’ in het hostel in Tilcare. ‘Assado’ is eigenlijk gewoon barbecueën, alleen dan met echt vlees en niet zoals in Nederland met heel veel broodjes, salades en sausjes. Iedereen zat lekker aan tafel in een hele grote binnenplaats van het hostel… en uitgerekend ONDER de stoel van Marloes gingen de twee huishonden ‘de goeien’ een andere hond - de binnendringer en dus ‘de slechte’ - aanvallen. Het leek wel zo’n tekenfilm waarbij er 1 grote wolk ontstond met alleen maar geblaf. Achtereenvolgens staken er uit die wolk: een poot, staart, kop, stuk blauwe fleecetrui van Marloes, weer een poot, blonde pluk haar van Marloes, weer een poot (dit keer de stoelpoot van de stoel waar Marloes daarvoor op zat)… uiteindelijk hadden ‘de goeien’ gewonnen en rende ‘de slechte’ weg en Marloes… die stond helemaal verstijfd naast haar stoel… en had het gelukkig zonder beet overleefd. Winnaar van deze ronde ‘Marloes Vs. Perros’, duidelijk Marloes dus. Enige jammere was dat haar felblauwe fleecetrui het ook overleefd had en niet eens 1 scheurtje had… daar moet ik voorlopig dan toch weer tegenaan kijken… zucht…

In Humauaca zijn we ook nog even snel langs een arts gegaan voor de teennagel van Marloes die nogal pijnlijk begon te worden. De arts zelf sprak vrijwel geen Engels, maar haar zus wel alleen die woonde een paar honderd kilometer verder op. Gelukkig bestaat er skype! De laptop werd op de behandeltafel gezet en via skype heeft haar zus alles vertaald voor ons, zodat we een beetje een idee hadden welke ingrepen ze wilde gaan uitvoeren. Weer een medische ervaring in het buitenland erbij voor Marloes!

La Quiaca is de laatste plaats van Argentinië voor de grens met Bolivia en wat een afscheid… Waar we zo onder de indruk waren van het grootste gedeelte van Argentinië konden we niet wachten tot we weg waren uit dit vreemde grimmige dorpje. Op meer dan 3500 meter hoogte was de zon ontzettend fel, maar koelde het ‘s nachts af tot winterse temperaturen… daar loop je dan optimistisch op slippers met een trainingsjackie aan…

Bolivia in!

EINDELIJK BOLIVIA! Stempeltje halen bij de douane en we waren het land binnen! Er hing bij de douane een grote poster van Morales boven de balie. Marloes: “Ik zie Rutte al hangen in een quasi leger outfit met overal zelfgemaakte medailles…”

Tupiza en de zoutvlaktes

Onze eerste stop in Bolivia was Tupiza. Een toeristisch dorpje waar we nog even konden genieten van de zon en het super goedkope eten op de lokale markt. Een bord met ‘ Boliviaanse nasi’ inclusief een ei, worstje en wat salade kost 8 Bolivar, omgerekend welgeteld € 0,80. We blijven alleen wel Nederlanders, dus toen Philippe na één bordje nog niet helemaal vol was, heeft hij gevraagd of het ook mogelijk is om een halve portie bij te bestellen. Toch weer € 0,40 ofwel een Boliviaans biertje verdiend. Na ons dinertje op de markt – toen we het vlees al hadden opgegeten – zagen we hoe het vlees eigenlijk wordt vervoerd en klaargemaakt. De smaakpolitie van SBS6 kennen ze hier duidelijk niet. Er kwamen vier grote pick-up trucks voorrijden helemaal volgeladen met halve koeien, koeienhoofden en andere ondefinieerbare stukken vlees. In Bolivia is het niet nodig om vlees gekoeld te vervoeren, het in te pakken of iets dergelijks. Gewoon achter op de pick-up gooien zonder er iets onder te leggen is wel net zo efficiënt. Verder is het als slager ook zeker niet nodig om een witte jas of iets dergelijks aan te doen: een vieze fleecetrui vol met oude bloedvlekken werkt net zo goed. Hmm, toch maar even een paar dagen geen vlees gegeten…

Tupiza was ook het beginpunt van onze 4-daagse reis naar de zoutvlaktes van Uyuni. Vier dagen zijn we met een jeep door de Andes gereden: wat een indrukwekkende omgeving! Het ene moment rijd je tussen enorme bergen met bedekte sneeuwtoppen en het volgende moment door een woestijnlandschap. Tussen de bergen lagen enorme meren met de meest prachtige kleuren (super blauw, robijn rood en groen), geisers, er zijn een aantal (semi-actieve) vulkanen en het hoogtepunt was een prachtig rood meer met heel veel flamingo’s. Nooit geweten dat flamingo’s op 4 km hoogte en bij –10 graden konden leven… En eerlijk gezegd begrijpen we nog steeds niet waarom ze niet lekker naar Afrika vliegen en in het zonnetje gaan poedelen. Enfin, onze trip eindigde op de zoutvlaktes, waar we in een zouthotel overnachtten. Het hele hotel, de tafels en stoelen en zelfs de bedden waren gemaakt van zout. Gelukkig wel met een matras erop. De zoutvlaktes zijn enorm uitgestrekt en doordat alles om je heen wit is, lijken alle verhoudingen te verdwijnen. Echt heel bijzonder om mee te zien. Ook wij konden het natuurlijk niet laten een aantal cliché foto’s te maken op de zoutvlaktes: zie het fotomapje voor het resultaat. Is stiekem toch wel heel leuk om te doen.

De tour was erg indrukwekkend en had het hoogtepunt van Bolivia moeten zijn, althans Marloes keek er enorm naar uit. Wat we nogal onderschat hadden, was dat de tour letterlijk één groot hoogtepunt was: we zijn in de 4 dagen niet onder de 4.200 meter geweest en een aantal keer zelfs boven de 5 km. Voor de trip hadden we nog bij het reisbureau gevraagd hoe koud het zou worden en of we ook een warme lama-trui met figuurtjes moesten aanschaffen ivm de kou (in nood zijn er geen modegrenzen). ‘Nergens voor nodig, overdag is het een graadje of 17 en ’s nachts wat kouder maar dan heb je genoeg aan een extra slaapzakje’. Laten we het maar houden op Boliviaans optimisme, want het was vrijwel niet te doen in de kou. Overdag vroor het een paar graden, maar enfin, we konden na elke stop weer de warme jeep in duiken. De overnachtingen waren een heel ander verhaal. We sliepen in gammele barakken met golfplaten daken waar de wind door de kieren heen gierde. Er was geen elektriciteit of warm water. Rond een uurtje of 16 kwamen we elke dag aan bij een nieuwe barak en dan begon het afzien. In de eetkamer was het meestal 6 graden en kregen we een kop thee om op te warmen. Tijdens het avondeten was de zon inmiddels ondergegaan en de temperatuur binnen in onze barak verder afgezakt naar 4 graden. Het water in je glas bevroor nog net niet. Tot overmaat van ramp bleken we ook nog allebei hoogteziek te worden op de eerste dag en dit hield vier dagen aan: hoofdpijn, misselijk en amper eten kunnen binnenhouden. We besparen verdere details, maar waren – om in Libelle / Margriet termen te spreken – ‘intens gelukkig’ toen de tour eindelijk over was en we naar een warm hostel konden. Gelukkig hebben we wel ontzettend mooie foto’s van de tour J

Morales’ democratie

Aan het einde van onze 4-daagse trip was het nog even spannend of we naar de eindbestemming konden, het plaatsje Uyuni. Om Bolivia verder te democratiseren, had president Morales besloten om het rechtssysteem te vernieuwen door alle hoge rechters te vervangen (aangezien die allemaal te rechts en corrupt zouden zijn). Vervolgens heeft Morales zelf alle nieuwe rechters naar voren geschoven. Om het volk een beetje inspraak te geven, mochten de Bolivianen stemmen of zij het eens waren met de keuze van Morales. Een klein addertje onder het gras was dat iedereen verplicht moest stemmen in zijn eigen woonplaats en anders een boete zouden krijgen ten hoogte van ongeveer een gemiddeld Boliviaans maandsalaris. Kortom: veel Bolivianen die in het toerisme werken hadden een enorm probleem. Onze gids en chauffeur mochten gelukkig Uyuni in en weer uit zonder boete, ondanks dat ze dus niet gestemd hadden (geen idee hoeveel het ze heeft gekost om de agenten om te kopen). Andere gidsen hadden minder geluk en zijn zelfs een nachtje vastgezet in de cel wegens het ontlopen van de stemplicht! Saillant detail: de meerderheid van de Bolivianen heeft blanco of tegen gestemd, maar wat Morales daar nu uiteindelijk mee gaat doen….

Sucre en Cochabamba

Hitte, zon, gezond eten en bijkomen! Dat hadden we wel even nodig! Na Uyuni zijn we daarom doorgereisd naar Sucre (=suiker). We hebben de stad verkend, koffie gedronken, fruit gegeten op de markt, bioscoopje gepakt, wijntjes gedronken (uiteraard) en that’s it. De stad is prachtig. Allemaal witte koloniale gebouwen uit de Spaanse tijd, mooie pleintjes en helemaal omringd door bergen. Om weer een beetje aan te sterken zijn we – hoe fout – drie dagen alleen maar naar restaurantjes geweest met Nederlandse eigenaren en heerlijk eten. Verse salades, kipsate, bitterballen en gehaktballen: alles was verkrijgbaar. Muy rico! We kunnen inmiddels de kip met rijst weer aan! Vervolgens hebben we 2 dagen een tussenstop gemaakt in Cochabamba, tussen Sucre en La Paz in. Een relaxte stad waar op het eerste gezicht niet heel veel te doen lijkt – het hoogtepunt was een rit met treintje Bello door de stad en een grote kan Cuba Libre in de plaatselijke discotheek / kelder. Een taxichauffeur vertelde ons echter dat het dé drugsstad van Bolivia is waar ontzettend veel coke wordt gemaakt. De politie is behoorlijk corrupt en knijpt graag een oogje toe in ruil voor wat geld. Win-win situatie voor alle mensen in Cochabamba! We kregen dit allemaal pas te horen toen we op het punt stonden om te vertrekken naar La Paz, anders ga je de stad toch wat anders bekijken….

Inmiddels zijn we aangekomen in La Paz, waar we vrienden van onze Spaanse school gaan ontmoeten om vervolgens door te gaan naar de pampa’s en jungle. To be continued…

Besos!