Nadat ik net op internet het weer in Nederland even bekeken heb, is het misschien een beetje ongepast om over de kou te klagen die we gehad hebben tijdens onze reis... dus doe ik dat ook niet... ondanks dat we het nl. best koud hebben gehad... daarbij is het nog ongepaster gezien het feit we nu in een tropisch surf oord zijn aan de Pacific in Ecuador: Canoa... heerlijk..

Maar dat ik het zo koud had, kan ook te maken hebben met het feit dat ik mijn 'natuurlijke trui' in de vorm van een lekker dik warm laagje vet kwijt ben dankzij de altijd gezellige salmonella bacterie (ook wel: buiktyfus... jaja... deze Hagenees was officieel een echte tyfuslijâh...).

Het is hier (in Bolivia) ook niet heel moeilijk om iets te krijgen aangezien ze hun eigen normen hebben met betrekking tot bijvoorbeeld het bewaren van rauwe kip: in grote bakken op de toonbank met 30 graden en tig vliegen erop... misschien zien ze het wel als bonus al die vliegen die je bij een stuk kip krijgt... extra vlees ofzo... maar hygiënisch is het niet. Daarbij gaf de dokter aan dat je hier overal salmonella van kan krijgen: kip, eieren (zoals in Nederland), maar ook fruit, water uit de kraan, bestek in een restaurant... Kortom: alles is hier besmet. Om niet besmet te raken moet je hier met een sars-kapje, handschoenen en een fles bleekmiddel rondlopen...

La Paz

Wezijn naar La Paz gegaan om af te spreken met vrienden uit BA en om naar de jungle te gaan dat 40 minuten (per vliegtuig) ten noorden ligt.

De reis naar La Paz was erg relaxed. Super luxe cama-bus met een keiharde, bloederige actiefilm op tv zodat alle kinderen stil waren... Maar in vergelijking met de busreis van Sucre naar Cochabamba - waar mijn rechter knie als kussen fungeerde voor 3 mensen (een kindje van 3, zijn moeder en een oude man) die in het gangpad op de grond sliepen, terwijl de bus om omgevallen vrachtwagens heen reed langs afgronden waar je het einde niet van kon zien, terwijl de stoel van Marloes niet naar achter kon, waardoor ze de hele nacht met haar neus in de kruin van haar voorbuurman zat - was de busreis naar La Paz heel relaxed.

En La Paz... La Paz is een hele... euhm... tja... hoe zal ik het zeggen... 'aparte' stad... anders dan welke stad we tot nu toe gezien hebben en in die zin 'onvergetelijk'.

De stad binnenrijden is spectaculair! De stad ligt op 3800 meter hoogte in een vallei en de weg ernaar toe ligt net iets hoger (4000 meter). In het dal ligt het centrum en daarom heen - tegen de hellingen - liggen enorme suburbs van heel rijk tot ontzettend arme sloppenwijken. Op de meest onmogelijke en schuine plekken zijn hutjes tegen de hellingen aangebouwd. De stad is verder enorm chaotisch: opengebroken wegen; honderden toeterende taxi's en busjes; gigantisch veel smog en overal straatverkopers. Her en der staan koloniale gebouwen, maar het heeft zeker niet de charme van de mooie, oude steden waar we zijn geweest.

Het toeristische gedeelte - gringo area genoemd door de Bolivianen - is relatief mooi maar wel ontzettend... toeristisch. Het aanbod nep oorbellen die enorm duur zijn (‘real silver my lady, special price for you!'); sjaals en truien van lama wol; eettentjes en touroperators is gigantisch. Er is eigenlijk niets anders dan dit soort toko's in onze wijk. Wat heel fout is, maar stiekem wel heerlijk, is dat een Nederlander vijf (!) barretjes en restaurantjes heeft geopend in deze wijk binnen een straal van 200 meter. Aangezien we even klaar zijn met het lokale eten (vooral onze buiken vonden het even leuk geweest), waren we daar wel heel veel te vinden... lekker verse munttheetjes drinken en BLT's eten...

We hebben in La Paz vooral rustig aan gedaan. Philippe had salmonella (wisten we nog niet) en we moesten nog steeds behoorlijk aan de hoogte wennen. Gewoon een beetje rondslenteren, uitslapen, laat ontbijten, poolen... je kent het wel... het gebruikelijke drukke leven... Uiteraard hoort daar ook een (kansloze) zoektocht naar drop bij (wanneer begrijpt Marloes eindelijk eens dat dit zinloos is in deze landen...? Zucht...)...

Gevangenis San Pedro

Heel bijzonder in La Paz wat echt uniek is, is de gevangenis San Pedro. Een gevangenis die haar bekendheid dankt aan het bizarre gevangenissysteem en het boek over een Brit die er heeft vastgezeten http://www.marchingpowder.com/. Een aanrader, echt gaan lezen! Dit is een gevangenis waarbij de enige taak van de beveiliging is: zorgen dat niemand ontsnapt. Verder mag iedereen binnen doen en laten wat ie wil... Zo is er een hele bizarre gevangenismaatschappij ontstaan. Een korte schets:

• De gevangenis staat midden in de stad aan een mooi pittoresk pleintje.
• De gevangenis is opgedeeld is in verschillende sectoren die verschillende ratings hebben (zoals hotels, 1 tot 5 sterren kunnen hebben).
• Als je er vast komt te zitten, heb je geen cel: die moet je kopen/huren en dus moet je geld verdienen. Hoe meer geld: hoe beter de cel.
• De zware jongens hebben dus super-de-luxe cellen die meer weg hebben van 5 sterren hotelkamers, compleet met zwembad; loungebanken en een bar.
• Iedereen probeert er geld te verdienen: er is een marktplein waar je alles (eten, drugs,...) kan kopen, in de kelder is er een kleine cocaïnefabriek en sommigen verdienen geld door rondleidingen aan te bieden aan toeristen! Die kopen een bewaker om, om even naar buiten te gaan en vervolgens voor de ingang toeristen aan te spreken...
• Met name arme gevangenen wonen vaak met hun hele familie in een cel! Aangezien de kostwinner ‘vast zit', kunnen de vrouwen namelijk hun eigen huis niet meer veroorloven. De vrouwen en kinderen mogen naar buiten wanneer ze willen, bijvoorbeeld om naar school te gaan of boodschappen te doen.
• Je kan er dus als toerist een rondleiding doen! Maar omdat er geen gevangenisbewaking binnen is en de bewaking buiten onbetrouwbaar is, is dit wel op eigen risico. Er gaan verhalen rond over vrouwelijke toeristen die vreselijke dingen zijn overkomen tijdens een rondleiding. Sindsdien staat er in de Lonely Planet een waarschuwing bij het bezoeken van deze gevangenis.

Roerineenbakkie

We vliegen met een piepklein vliegtuigje voor maximaal 20 personen naar de jungle in Bolivia: Rurrenabaque. Ofwel ‘roerineenbakkie', anders kan Philippe het niet onthouden. Het vliegtuigje vliegt niet over de bossen en jungle, maar er dwars door heen! De propellers raken net de bomen niet. Opgelucht dat we het hebben overleefd, stappen we de hitte in. Palmbomen, gekleurde huisjes en heel veel loslopende kippen vormen het straatbeeld. Het is maar 40 minuutjes vliegen van La Paz, maar wat een verschil! Bueno!

De Pampas-tour

Samen met onze Engelse vrienden boeken we een 4-daagse Pampas tour. Ontzettend gaaf! Het lijkt alsof we vier dagen lang in een grote dierentuin zitten. Met een bootje varen we over de rivier door de jungle / pampas. Overal zie je krokodillen, kaaimannen, schildpadden, apen, aparte vogels (we hebben allebei geen verstand van vogels en dus geen idee wat we nu eigenlijk zien) en een soort van enorm groot uitgevallen cavia (0.5 meter hoog). En we gaan piranha vissen: altijd al willen doen J.

Al na een uurtje blijkt dat we niet de meest eco-vriendelijke touroperator hebben gekozen. We varen langs een enorme kaaiman van wel 4 meter lang, althans, zo groot was hij in mijn beleving. In plaats van op gepaste afstand het monster te bekijken zoals het hoort volgens alle eco-brochures, vaart onze gids terug en gaat recht op de kaaiman af. Je ziet de woede groeien in de ogen van de kaaiman naarmate we dichter bij komen, evenals de paniek in mijn ogen (Marloes). Wij zitten namelijk helemaal voorin in de boot en ik zit ook nog aan de kant van de kaaiman. De kaaiman wordt bijna klem gevaren door onze boot en je ziet hem zijn opties afwegen: het land op vluchten of in de aanval. Een kaaiman zou een kaaiman niet zijn als hij niet voor de laatste optie koos. Hij komt recht op ons af en opent zijn bek. Inmiddels sta ik al bovenop mijn stoel te gillen: ‘I don't like this! It's going wrong! Leave!'. In een split-second hapt de kaaiman naar de boot en zwiept flink met zijn enorme staart, goddank 1 meter bij mij vandaan, en hapt een stukje hout af van de boot.... Zelfs de gids is onder de indruk van de aanval. Hmmm, dat is geen goed teken, heel fijn om te weten dat onze gids wel van avontuur houdt. De andere toeristen vinden het hysterisch (leuk) en hebben er zelfs filmpjes van gemaakt. Laten we die nou ‘per ongeluk' zijn vergeten over te nemen ;-) Een stukje verderop vaart de gids onze boot weer het riet in. Goddank geen kaaiman deze keer maar enorm veel aapjes! Apen die gewend zijn dat onze gids hen wekelijks met bananen voert, want voor we het weten zit de hele boot vol apen. Niet heel eco, maar wel erg leuk.

Ik kan me nog herinneren dat Andrea ooit dezelfde pampastour heeft gedaan en op Anaconda-jacht is geweest. Verklaarde haar volledig voor gek en heb gezworen dat ik zoiets nooooit zou doen! Daar staan we dan om 10 uur 's ochtends met de hele tourgroep: kaplaarzen aan, tot onze kuiten / knieën in de drek (ofwel pampas) en een houten stokje in onze hand om planten weg te slaan waar mogelijk Anaconda's achter kunnen liggen. Onze gids heeft na vijf minuten een sprintje getrokken door het moeras - druk bezig met het versieren van Franse toeristen - en is in geen velden of wegen te bekennen. De paniek slaat lichtelijk toe onder de vrouwen wanneer een Australische medetourganger de restanten vindt van een zwarte cobra. Zitten die ook hier? En wat gaan we in godsnaam doen met onze houten stokjes als we een anaconda of cobra vinden en de gids is nergens in de buurt? Gelukkig vinden we niets... Als onze gids na een half uurtje weer opduikt neemt hij ons verder mee de pampas in. Het lijkt hem wel een leuk idee om helemaal tot ons middel het moeras in te gaan op zoek naar anaconda's, tussen de kaaimannen die daar rondzwemmen. Ik vind het wel leuk geweest en ben eerlijk gezegd blij dat we nog niets hebben gevonden. Ook de andere vrouwen vinden dat en dus worden we door de gids midden in de pampas onder een boom gedropt zodat de mannen verder kunnen. Om de tien seconden denken we ratelslangen te horen en zien we ritselende bladeren... Ben toch niet echt een Steve Irwin... Philippe daarentegen wel...

Steve Irwin style de Pampas in... of juist helemaal niet...

Hell yeah!!! Ik ben WEL diep in de pampas gegaan... en toen ik dacht dat we wel het laagste niveau van 'verantwoord' en 'eco-vriendelijk' hadden bereikt, kreeg onze gids pas echt de smaak te pakken.

• Onze gids liep met een moordend tempo door de bamboe en riet langs de oever van een sloot. Niet omkijkend of wij inmiddels al een paar ledenmaten hadden verloren aan de vele kaaimannen die om ons heen zwommen, was hij al snel uit het zicht...
• Toen ik achter me keek, zag ik 2 kaaimannen, 2 meter verder van waar we net liepen... fijn om te weten...
• Eindelijk weer op het droge, had de gids een kaaimannest gevonden... dus logischerwijs ging hij even de moeder boos maken (die 5 meter verderop in het moeras lag te grommen) door een stuk hout op haar kop te gooien... Ok... in de natuur vallen er soms ook stukken hout uit de lucht... zo erg is dat toch niet...?
• Vervolgens draaide ik me om en stond de gids vrolijk met een kaaiman ei in z'n handen... 'WAT DE F***?' Blijkbaar maakte dat ook niet uit... Als je het maar goed en snel deed, zouden de andere eieren niet beïnvloed worden... Ondertussen gromde de moeder nog even naar ons... tijd om nog een stuk hout op haar kop te gooien...

Copacabana & Isla del Sol

We reizen door naar Copacabana, een relaxed stadje aan het Titicaca meer (grootste meer van Zuid Amerika en het hoogste commercieel bevaarbare meer ter wereld) dicht bij de Peruaanse grens. Er is niet zoveel te doen, maar dat is juist heerlijk om even goed bij te komen van de salmonella. Vanuit Cobacabana gaan we een paar dagen naar het eiland Isla del Sol. Een super mooi eiland met fantastische uitzichten en heerlijke vis. Bekijk vooral de foto's, want er is verder niet heel veel over te vertellen.

Eindelijk in Peru: Arequipa en Colca Canyon

De eerste stad die we aandoen in Peru is Arequipa. De buitenwijken zijn immense sloppenwijken, maar het centrum is prachtig. Duidelijk hebben mensen het hier een tikkie beter dan in Bolivia... (hoewel dat buiten de stad niet te zien is... ) Maar wat een heerlijke stad en wat zijn Peruanen ontzettend aardige en vrolijke mensen! We belanden in een vrij luxe hostel midden in het oude koloniale centrum met een enorme supermarkt om de hoek, wat we al weken niet meer hebben gezien. Heerlijk om weer eens zelf te koken en wat vitamientjes binnen te krijgen.

Kookcursus

We nemen een kookcursus om ook in Nederland typische Peruaanse gerechten te kunnen maken: Ceviche, Lomo Saltado en tonijntaart. Eerst gaan we met de kok naar de lokale markt om verse ingrediënten te halen. Er is ontzettend veel vis, opgestapeld in enorme plastic bakken (zonder ijs) en met een goede portie vlees erbij (lees: vliegen). Fingers crossed dat we hier niet weer salmonella van krijgen. Enfin, het is wel een heel mooi gezicht. Het eten dat we koken is eerlijk waar heerlijk, maar de Canadese medecursisten zijn nog het meest onder de indruk. ‘This is the best meal I've ever tasted in my whole life!'. Misschien toch iets minder vaak naar een fastfoodketen gaan?

Colca Canyon

Op een paar uur rijden van Arequipa ligt Colca Canyon, de grootste Canyon ter wereld (beweren ze zelf): zelfs groter dan de Noord-Amerikaanse Grand Canyon. Moeten we natuurlijk wel even zien. Wat een spectaculair landschap: enorme bergen en hele diepe kloven waar enorme condors boven zweven. Het is nogal lastig om zonder een spiegelreflex de condors goed op de foto te krijgen, maar we hebben ons best gedaan...

Verder was er niet heel veel te doen... het hoogtepunt was een potje rummikub in een lokaal restaurantje...

Cuzco en Machu Picchu

Dan eindelijk door naar Cuszo, vooral ook om de Machu Picchu te zien. Cuzco is een mooie stad: heel relaxed en van alle gemakken voorzien met een enorm historisch centrum, maar de Machu Picchu is echt van een ander niveau: ongetwijfeld één van de hoogtepunten van onze reis.

Heel veel mensen lopen de befaamde 4-daagse Incatrail door de Andes via allemaal oude Inca-steden om te eindigen in de Machu Picchu. Het lopen van deze trail is waarschijnlijk helemaal fantastisch, enorm indrukwekkend, een enorme overwinning op jezelf, iets om nooit meer te vergeten enzovoort.

Wij besluiten dat we onszelf al vaak genoeg hebben overwonnen en dat we toch niet zo'n zin hebben in: drie dagen slapen in een nylon tent op 4 km hoogte bij -5 graden; heel veel regen; 8 uur per dag lopen en bergklimmen; en weer eens een paar dagen niet kunnen douchen. Zoals een goede flashpacker betaamd zijn we met de bus naar het dorpje ernaast gegaan en hebben we heerlijk overnacht in een prima hostel met warme douche en avondeten. Om toch een beetje het gevoel te krijgen, zijn we wel de volgende dag om 4.00 uur 's ochtends (!) opgestaan (een overwinning op onszelf) om vanuit Aguas Calientes 1,5 uur trappen te lopen naar de Machu Picchu. Compleet kapot en bezweet kwamen we boven aan. Maar wat een onwijs gaaf uitzicht!

Omdat we zo vroeg op de Machu Picchu aankwamen, waren er nog weinig toeristen en was de hele stad nog omhuld door mist. Dat maakte het allemaal nog bijzonderder, bijna magisch.

Mancora

Klaar met de kou, salmonella en snakkend naar chillen en surfen (oh, wat hebben we het zwaar...), hebben we zo'n beetje de rest van Peru met het vliegtuig geskipt om zo snel mogelijk naar de stranden van Ecuador te gaan. Onderweg kwamen we langs het ultieme surf oord van Peru: Mancora. Een heel relaxed dorpje met veel gringo restaurants, surflesscholen en cheap hostels.

Zowel Marloes en ik zijn gaan surfen en hebben zowaar een paar golven kunnen pakken! De smaak hadden we te pakken. We zijn snel doorgegaan naar Canoa in Ecuador om nog meer te surfen! Momenteel verblijven we nog steeds in een heerlijk hotel pal aan de Pacific in Canoa... Story to be continued, want we hebben het momenteel nogal druk met surfen en zonnen...

Besos en tot snel!