Colombia: Koffie, Zon, Reggaeton en de Caraibische zee

Popayan

Op Kerstavond komen we aan in Popayan, een heel mooi koloniaal stadje in Zuid-Colombia. Alle straten zijn enorm versierd met heel veel kerstverlichting en de traditie is hier om op Kerstavond de kroeg in te gaan en heel veel te drinken (tot vroeg in de ochtend). We hebben net een onwijs lange busrit achter de boeg, doordat we uren bij de grensovergang van Ecuador - Colombia hebben doorgebracht en houden het dus bij een lekker etentje bij de Italiaan met een flesje wijn. Kerst vieren in de zon met 25 graden. En op 1e Kerstdag uit eten gaan met mensen in je hostel die je net 3 uur kent. Het voelt een beetje vreemd zo zonder familie, sneeuw en een eigen gemaakt kerstdiner, maar we hebben wel een heerlijke kerst met heel veel leuke mensen! Popayan zelf heeft verder niet heel veel te bieden, behalve een heerlijke Colombiaanse variant op de Coffee Company: de Juan Valdez. Hmmm, fantastische Colombiaanse koffie en goddelijke worteltaart... Hier kunnen we wel een paar dagen doorbrengen.

Salento

Na Popayan gaan we door naar de grootste koffieregio in Colombia, naar het plaatsje Salento. Een erg schattig plaatsje met allemaal gekleurde huisjes en kleine cafetjes, restaurantjes en boetiekjes. Me like! We hebben een fantastisch hostel midden in de heuvels met een uitzicht over de valleien en plantages vanuit ons bed. De omgeving is echt een plaatje, de koffie heerlijk mits je het haalt bij een toeristische toko. Fascinerend dat Colombia het koffieland is bij uitstek, maar dat de Colombianen zelf vooral oploskoffie drinken of koffie met zoveel suiker en melk dat je niet eens door hebt dat je koffie drinkt.Enfin, gelukkig zijn er Colombiaanse ketens en toko's die wel begrijpen dat een goede koffie lekker sterk hoort te zijn. We besluiten dat we maar weer eens een educatief uitstapje moeten maken en gaan op weg naar een koffieplantage. Ik weet dat ik soms een beetje wereldvreemd kan zijn, maar ik had echt geen idee dat koffiebonen eigenlijk rode besjes zijn met witten bonen erin! En dat ze pas na het branden de bruine kleur krijgen. Kijk, zo leer je ook nog eens wat op reis! Na onze rondleiding begint het ineens enorm te hozen en ons hostel ligt wel op 1 uur lopen van de plantage... Goddank blijkt dat de Lonely Planet gelijk heeft in haar omschrijving van Colombianen (hartelijk, vriendelijk, gezellig etc.): we worden netjes met de auto teruggebrachtnaar ons hostel.

Medellin

Op oudjaarsdag reizen we door naar Medellin. De stad die altijd bekend heeft gestaan om Pablo Escobar, drugs, bendes en geweld. De afgelopen jaren is het enorm verbeterd wordt door iedereen verteld en dat is zeker waar. We zitten in een vrij luxe hostel midden in een yuppenwijk / toeristenwijk. In het hostel is een klein zwembadje met een enorm dakterras, een geimproviseerde bioscoopzaal, pooltafel en heel grote veranda. Heerlijk! De wijk bestaat uit mooie luxe appartementen overal, veel parken, supermarkten waar alles te verkrijgen is en heel veel goede restaurantjes. Met O&N is er een bandje in het hostel, dus blijven we met de andere backpackers lekker in de lounge hangen tot 00.00 uur. We verwachten heel veel vuurwerk en een enorm feest, maar O&N is toch iets minder belangrijk in Colombia dan bij ons...

Zodra we de volgende dag naar het centrum van Medellin gaan, is er weinig luxe te bekennen. Nadat we naar het museum van Botero zijn geweest (wat is dat toch een geniale schilder!) in een prima deel van het centrum, willen we een rondje door het centrum lopen. Volgens de Rough Guide zijn er namelijk een paar hele mooie kerken in de buurt. Het is maar een paar straten van het museum vandaan, maar wat een verschil: veel armoede en ontzettend veel drugsverslaafden en mensen die het niet helemaal meer op een rijtje hebben... Heel schrijnend om te zien hoe ver al die mensen heen zijn, maar we voelen ons nogal onveilig en gaan zsm terug naar de metro.

Normaal vinden we kabelbanen een tikkie suf, maar de kabelbaan in Medellin schijnt heel gaaf te zijn volgens een tikke ordi backpacker van 30 uit Londen. Als zij het al leuk vindt, dan moet het wel goed zitten! Ik heb nog nooit zo'n kabelbaan tocht meegemaakt. De hele tour duurt 45 minuten alleen al om omhoog te gaan. Het eerste half uur gaan we alleen maar over enorm sloppenwijken die tegen de heuvel aan gebouwd zijn. Overal zie je kleine huisjes met golfplaten, kindjes die op het daken rondfietsen en volgens een Colombiaanse toerist bij ons in het bakje zijn er nog redelijk wat bendes actief in de wijken (ben toch wel blij dat we op 20 meter hoogte zitten). Ik vraag me af waarom er een kabelbaan gebouwd is over de sloppenwijken heen (voelt als aapjes kijken), maar het blijkt dat de kabelbaan eigenlijk in 1^e instantie gebouwd is voor de bewoners van de wijken zelf als verlengstuk van de metro die in hun wijk ophoudt. De enorme palen van de kabelbaan staan midden in de woonwijk en ik gok zo dat er wel wat huizen (onvrijwillig) voor gesneuveld zijn. Maar de tour is wel enorm indrukwekkend!

Ook hebben we ons aangemeld voor de Pablo Escobar tour. Dit is een 3 uur durende tour die langs alle huizen gaat die ooit van Escobar zijn geweest; langs de plek waar hij is gedood en uiteindelijk eindig je op zijn begraafplaats. Net voordat de tour begint, blijkt de oma van onze gids te zijn overleden en gaat het helaas niet door. Een alternatief is een iets minder objectieve en 4x zo dure tour door jawel... familie van Escobar zelf met als klap op de vuurpijl aan het einde van de tour een vragen kwartiertje met zijn broer. Stiekem wel spannend om te doen, maar we besluiten dat we toch niet willen meewerken aan het financieel ondersteuen van de maffiosi in Colombia: het Escobar imperium.

The Caribbean

Na een paar dagen Medellin komen we eindelijk aan in in de Caraiben, in de stad Cartagena. Een fantastisch mooie stad aan de kust. Lekker rondslenteren door de mooie straatjes, de highlights bezoeken en uiteraard weer even een bezoekje aan een arts. Ik had voor de 3e keer last van mijn teennagel. Toen we bij de plaatselijke apotheek vroegen waar de dichtsbijzijnde podoloog was, bleek de apotheker tevens arts te zijn. We waren eerst een beetje wantrouwend, want in Nederland zijn dat toch 2 aparte beroepen waarvoor je minimaal 5-6 jaar moet studeren. Enfin, ik moest mee naar zijn `praktijkruimte` wat inhoudt dat ik op een plastic tuinstoel werd gezet en mijn voet op een oud krukje vol met verfresten moest leggen. Hmmm, was hij toevallig ook nog schilder van beroep? Vervolgens ging de arts hij heel lang zijn handen was om daarna zijn natte handen even door zijn haren te halen en kapsel te fatsoeneren (het oog wil ook wat, haha). Lekker hygienisch dacht ik toen, maar uiteindelijk bleek hij toch wel erg professioneel en ontsmette hij alles tot in den treure met alcohol.

We hebben zin om lekker te gaan surfen en gaan daarom naar een surfkamp, gerund door drie Amerikanen. Bij aankomst zien we meteen al dat de drie jongens meer zin hebben in de hele dag surfen dan een hostel beheren. ´It´s has been so busy the last weeks, I´m really happy we don´t have that many guests anymore so we can do our own stuff´, verzuchtte een van de eigenaren toen we wilden inchecken. De onderstroming in de zee blijkt helaas zo ontzettend sterk dat je er niet eens in kunt zwemmen, laat staan dat je door de golven heen kunt peddelen om een stukje te surfen. Philippe probeert het nog dapper een middagje, maar surfen gaat em hier niet echt worden... Er zitten wel onwijs leuke mensen in het hostel, met wie we elke avond maar rum-cola gaan drinken. Het kamp zit in the-middle-of-nowhere, dus eten we wat de ´chefkok´ van het hostel elke dag klaar maakt. Die vent is de hele dag door zo stoned als een garnaal, dus we zijn enorm verbaasd dat hij lekker kan koken terwijl hij niet eens normaal uit zijn ogen kan kijken...

Het is toch wel heel erg jammer om aan de zee te zitten, maar er niet in te kunnen zwemmen. Volgens de Lonely Planet is er in de buurt van het surfkamp een hippie dorp genoemd Taganga met ietswat smerige stranden, maar wel goed water om in te zwemmen. Klinkt echt als iets voor ons, dus we boeken er een hostel voor een weekje. Uiteindelijk blijkt het een leuk dorpje te zijn met fijne hostels (we hadden zelfs een zwembadje), lekkere eettentjes en heerlijk helder water. Het lijkt wel of er in elke straat elke avond een straatfeest is. Inwoners van Taganga houden namelijk wel van een beetje Reggaeton en dan het liefst zo hard mogelijk. Het concept werkt als volgt: je neemt twee enorme speakers en plant die buiten je huis op twee plastic stoelen. Vervolgens zet je de muziek zo gigantisch hard dat niemand elkaar meer kan verstaan en je gaat er zelf op 30 cm afstand vanaf zitten. Omdat de buurman nou net een andere Reggaeton zanger leuk vindt, doet hij precies hetzelfde maar dan met een ander cassettebandje. Heerlijk, zo´n achtergrondmuziekje als je ´s avonds naar de boulevard loopt voor een wijntje.

Tolu

Ten slotte zijn we nog doorgereisd naar Tolu, een klein plaatsje aan de westkust. Er is vrijwel niets over bekend (aangezien er ook weinig te doen is) en dat maakt het stiekem wel heel erg leuk. Momenteel verblijven we in een super hostel aan de kust, zodat we de hele dag niets anders hoeven te doen dan boekjes lezen in de hangmat, visjes grillen en zo nu en dan een plons nemen om af te koelen. Er zijn een paar prachtige stranden in de buurt!

Om ook nog de echte bounty eilandjes uit reisgidsen te zien, zijn we nog naar een vrijwel onbewoond eiland in de buurt van Tolu geweest. Wat een prachtig eiland: super helder water, witte stranden en de kokosnoten vallen voor je neus uit de boom. Op het internet kunnen we bijna niets vinden over accomodatie daar, behalve dat er een basic hostel schijnt te zitten. We gokken het erop en nemen een rugzakje mee om er te overnachten. Eenmaal daar blijkt dat het woord ´basic´ nogal een understatement is: er is geen electriciteit of stromend water en de matras waarop we moeten liggen is echt te goor voor woorden. Als klap op de vuurpijl is de grote ton met water waarmee je je kunt wassen en de wc kunt doorspoelen op: een niet al te snuggere backpacker dacht dat het de afvalbak was en heeft de hele ton volgegooid met allemaal zooi. Nou ja, dan maar 2 dagen niet wassen... Op het eiland zelf wonen zo´n 100 mensen in een dorpje met enorm bouwvallige hutjes. Het schijnt dat je er fantastisch kreeft kunt eten bij een vrouw genaamd Olga. We wandelen tussen de hutjes door op zoek naar haar en worden zo ongeveer omver gelopen door alle loslopende varkens, honden, kippen en kindjes in blote billen die onder de modder zitten. Eenmaal bij Olga aangekomen, blijkt dat ze het concept van een Chinees restaurant hanteert: we moeten zelf mee naar de visser om een levende kreeft uit te zoeken. Hmm, ik houd er altijd wel van als vis geserveerd wordt zonder dat ik weet dat het geleefd heeft.... Er wordt een tafeltje voor ons gedekt, naast een enorm berg afval links van ons en rechts van ons allemaal scharrelende varkentjes. Maar het moet worden gezegd, wat een fantastische kreeft heeft die vrouw voor ons voorbereid!! En dat maar voor een paar euro, me gusta!

Over een paar dagen vliegen we naar Bogota om daar nog een paar dagen door te brengen, voor we terugvliegen naar Nederland.

Ecuador: Canoa, Quito, Tena, Banos

Inpakken, uitpakken, voedselvergiftiging, nachtbussen, kleine donkere slaapkamers... zucht... Het leven van een backpacker is niet alleen maar vakantie en daarom besloten wij om bijna 2 weken helemaal niks te doen aan het strand van Ecuador. Heerlijk...

Canoa
Perfect surfersoord in Ecuador aan de Pacific Coast. Misschien wel het beste en meest relaxte strand van Ecuador. Elke dag lekker weer, veel golfen om te surfen en een handvol restaurantjes met top eten.

We zaten in een tophotel en hebben er eigenlijk anderhalve week niet veel gedaan, behalve elke dag surfen en zwemmen. Het viel ons op hoeveel Amerikanen hier zaten. Een surferstoko aan het strand was het toppunt waar elke avond dezelfde 20 Amerikanen kwamen om American Football te kijken of een Stache-night of quiz bij te wonen...

American Football was er pijnlijk om te kijken... Zeker na de nederlaag van Ajax tegen Real Madrid waar de scheids 3 fouten maakte, was het erg zuur om te zien hoe ze bij American Football elke keer de wedstrijd stopten om naar de camerabeelden te kijken, vervolgens met minstens 5 scheidsrechters gingen overleggen om uiteindelijk de genomen beslissing in de camera (voor de kijkers thuis) even haarfijn gingen uitleggen. Zo kan het ook Blatter! Zucht...

Stache-night was een uber Amerikaanse wedstrijd tussen 17 Amerikanen over wie de mooiste moustache had. En de pubquiz was wederom uber Amerikaans met alleen vragen over Amerika, waardoor wij het minst aantal vragen goed hadden en een troostborrel achterover mochten slaan. Altijd lekker een shotje tequilla... De winnaar (die 25 dollar won) was overigens de eigenaar zelf...

En de continue strijd tussen Marloes en de Perros kreeg in Canoa een nieuwe wending. Want deze honden leken Marloes te negeren, terwijl ze ondertussen een leger vlooien loslieten op haar benen. Een slimme zet, want Marloes bleek erg allergisch te zijn voor hondenvlooien en kon dus weer naar de dokter...

Quito
Na anderhalve week niks gedaan te hebben, waren we helemaal bijgekomen en klaar voor Quito. Een stad die op 2800 meter hoogte weer wat kouder is, gigantisch groot en waar we eigenlijk alleen maar slechte verhalen over gehoord hadden over hoe crimineel het wel niet is.
We zaten in best een relaxed hostel in de wijk Mariscal: en wijk dat bijna alleen maar bestaat uit hostels, restaurants, kroegen en veel toeristen.

Quito zelf is een gigantische stad met veel groen en een prachtig oud stadscentrum. In het stadscentrum zelf is weinig te beleven, behalve het bewonderen van de oude koloniale gebouwen. Het zijn vooral de wat rijkere buitenwijken van Quito (zoals Mariscal), waar je als backpacker je kan vermaken.

Op een aantal pogingen van zakkenrollers na om ons te bestelen (handen die zo nu en dan wel heel dicht bij Marloes d´r handtas kwamen), hebben we weinig meegekregen van de criminaliteit van deze stad... tot onze laatste ochtend... hoewel datgene wat ons overkwam eigenlijk niets met Quito te maken had:

We lieten onze tassen achter in de ´luggage room´ achter gesloten deur (waarvan alleen de medewerkers een sleutel hebben), om even naar de bank te lopen om te pinnen. Toen we terugkwamen stond de deur open met niemand in de buurt... Vreemd, maar onze tassen lagen er nog met paspoorten en portemonnees er nog in, dus nietsvermoedend verlieten we het hostel... Pas toen we 8 uur later in Tena aankwamen en we even onze mail wilden checken, kwamen we erachter dat onze laptop gestolen was! Heel bizar dat in een stad als Quito, we uiteindelijk niet op straat door een Ecuadoriaan bestolen zijn (zoals elke gemiddelde backpacker), maar in onze eigen hostel, met onze spullen achter een gesloten deur door een medebackpacker... uit Frankrijk, Ierland, Chile, Nederland... ofzo...

Tena
Ecuador staat bekend als het beste land van Zuid-Amerika om te raften en de beste plaats is Tena. Sinds dag 1 van onze reis heeft Marloes het erover hoe graag ze wil raften en nu eindelijk kan het op 1 van de mooiste en beste rivieren van dit continent.

We hebben de raftsessie beiden overleefd, hoewel de ene het wel iets makkelijker had dan de andere... Ik noem geen namen, anders komt deze tekst niet door de cencuur van de andere heen en komt het niet op onze blog voor jullie om te lezen... Voor het gemak werk daarom in deze tekst met twee geheel willekeurige namen: Flip en Loes.

Loes had het makkelijk. Volgens mij moest ze zelfs 2 keer wakker gemaakt worden. Ze bleef vakkundig achterin de raft zitten waar het voor niemand opviel dat ze de helft van de tijd met haar peddel in de lucht zat te zwaaien alsof ze heftig bezig was.

Flip daarentegen zat voorin en nam de taak als leider op zich. Op het wildste punt van de rivier offerde hij zichzelf op, om het overleven van de inzittenden te garanderen. “Leave me! Go on without me! You can do it!” riep hij, terwijl hij over de rand van de boot viel. Beseffende dat de raft geen schijn van kans had zonder Flip, sprongen bijna alle inzittenden op om hem te helpen, waardoor hij wel in het water terecht kwam, maar aan de voorkant van de raft vasthing. Ondertussen ging de raft met minstens 100 km/uur (het was een snelle raft) op een gigantische rots af. Als Flip niet snel uit het water gehaald werd, zou hij gesplet worden tussen de rots en de raft. Iedereen hielp mee (behalve Loes, die net wakker werd door het geschreeuw en vroeg of we niet ergens konden stoppen om een cappuccino te drinken met een stukje worteltaart). Minder dan een seconde voordat Flip gesplet zou worden, werd hij over de rand gesleurd en viel hij in de raft. Gelijk pakte hij zijn peddel, en ging hij aan het werk alsof er niks gebeurd was. Iedereen wist dat dit Flip net aan de dood ontsnapt was en met hem de overlevingskans van iedereen in het gevaar was gekomen.

Noot van de redactie: Bovenstaande tekst berust niet op ware feiten, maar vloeit voort uit de herinnering van een man zwaar in nood die bijna geplet werd (waardoor de realiteit soms ietswat uit het oog wordt verloren). Daarnaast heeft Loes zeker wel hard meegepeddeld, daar waar nodig :0

Banos
Banos is een plaatsje midden in de bergen van Ecuador. Het is er super groen, hoog maar nog wel lekker warm en er zijn veel heerlijke thermale baden. Vandaar de naam... Banos is erg toeristisch, waardoor er veel te doen is en veel cafe`s en restaurants met goed eten te vinden zijn. In Banos zijn we lekker (semi)-actief bezig geweest:

* Gechilled in een tophotel. Yacuzi, sauna, thermobaden etc...

* Canyoning. Abseilen door watervallen tot 50 meter hoog.

* Zipgliding (kabelbanen over valleien). Totale lengte: 2km verspreid over 6 kabels waarbij de topsnelheid rond de 80km/uur lag!

Wel heel bizar is dat we een week nadat onze laptop gestolen was, we hier onze camera kwijt raakten. Wat er vervolgens gebeurde is redelijk ongeloofwaardig en kan alleen maar in Zuid-Amerika gebeuren...

We gingen terug naar het internetcafe waar we de camera voor het laatst hadden. De bazin zei dat 2 kinderen van 5 of 6 na ons achter onze computer zaten...

Nadat we zonder resultaat heel Banos afgelopen hebben op zoek naar 2 verdachte 5 of 6 jarige kinderen met camera, besloten we naar de politie te gaan. En eerlijk toegegeven, het komt ook een beetje raar over om internetcafes af te struinen op zoek naar kinderen, dus leek de politie een beter alternatief.

Een zware detective liep met ons mee naar het internetcafe, waar hij met een aantal one-liners de bazin in tranen bracht. “Ik heb de camera niet! Ik kan er niks aan doen dat ie weg is!”. Toen we even later weer buiten stonden zei de detective tegen ons: “Kom om 18 uur maar terug naar haar internetcafe. Ze gaat de camera zelf zoeken en waarschijnlijk heeft ze hem dan wel weer.”

Om 17u besloot ik naar het internetcafe te gaan om te kijken of ze al aan het zoeken was. De bazin zat er nog met haar schele vriendje. Hij zei: “We hoorden net op de lokale radio dat er een camera gevonden is in het park. Ga maar naar het radiostation en misschien is het wel jouw camera!”.

We vonden het een vreemd verhaal, maar enfin, we gingen op pad naar het station. Eenmaal op het radiostation, deed de DJ de deur open en bevestigde dat er inderdaad iemand langs was geweest met een gevonden camera. Helaas was DJ Prutser het papiertje met de contactgegevens kwijt, dus kon hij ons niet vertellen wie de camera had... Na 20 minuten zoeken, herinnerde DJ Kansloos dat de vinder de camera naar het politiebureau zou brengen, maar niet het bureau waar we eerst waren... een andere.

Na 4 km gerend te hebben naar het politiebureau waar DJ-Ikkanhelemaalniks ons naar toe had gestuurd, kwamen we aan op het politiebureau... oh nee toch niet... dit was een politieschool.

Busritje verder waren weer terug op het eerste politiebureau. “Nope, wij hebben geen camera... misschien op het andere politiebureau.” In een dorp met een paar duizend inwoners, bleken er 2 bureaus en een school te zitten!!

Na wat overleg met haar collega, besloot deze agente (die zelfs een parkeerticket verkeerd zou invullen) het andere bureau te bellen. “Hmm, geen antwoord...” Na aandringen probeerde ze het 2 minuten later nog eens... “Nee, er is geen camera gevonden.” Na nogmaals aandringen van ons vroeg ze haar collega om te bellen. Die had duidelijk meer ervaring met bellen. “Yep, er ligt een camera!”.

Taxirit verder, waren we op het juiste politiebureau en daar was onze camera!
We vroegen de agent of hij wist wie de camera gevonden had, zodat we hem of haar konden bedanken. Een telefoontje verder zei hij dat de vinder over 5 minuten op het bureau zou komen.

We hoorden een auto. Hij stopte voor het bureau. De deur ging open. Een man stapte uit... een SCHELE man... YEP, dit was het vriendje van de bazin van het internetcafe waar we de camera het laatst hadden... Da´s toch effe toevallig...?!

De pampas van Bolivia en Peru!!

Nadat ik net op internet het weer in Nederland even bekeken heb, is het misschien een beetje ongepast om over de kou te klagen die we gehad hebben tijdens onze reis... dus doe ik dat ook niet... ondanks dat we het nl. best koud hebben gehad... daarbij is het nog ongepaster gezien het feit we nu in een tropisch surf oord zijn aan de Pacific in Ecuador: Canoa... heerlijk..

Maar dat ik het zo koud had, kan ook te maken hebben met het feit dat ik mijn 'natuurlijke trui' in de vorm van een lekker dik warm laagje vet kwijt ben dankzij de altijd gezellige salmonella bacterie (ook wel: buiktyfus... jaja... deze Hagenees was officieel een echte tyfuslijâh...).

Het is hier (in Bolivia) ook niet heel moeilijk om iets te krijgen aangezien ze hun eigen normen hebben met betrekking tot bijvoorbeeld het bewaren van rauwe kip: in grote bakken op de toonbank met 30 graden en tig vliegen erop... misschien zien ze het wel als bonus al die vliegen die je bij een stuk kip krijgt... extra vlees ofzo... maar hygiënisch is het niet. Daarbij gaf de dokter aan dat je hier overal salmonella van kan krijgen: kip, eieren (zoals in Nederland), maar ook fruit, water uit de kraan, bestek in een restaurant... Kortom: alles is hier besmet. Om niet besmet te raken moet je hier met een sars-kapje, handschoenen en een fles bleekmiddel rondlopen...

La Paz

Wezijn naar La Paz gegaan om af te spreken met vrienden uit BA en om naar de jungle te gaan dat 40 minuten (per vliegtuig) ten noorden ligt.

De reis naar La Paz was erg relaxed. Super luxe cama-bus met een keiharde, bloederige actiefilm op tv zodat alle kinderen stil waren... Maar in vergelijking met de busreis van Sucre naar Cochabamba - waar mijn rechter knie als kussen fungeerde voor 3 mensen (een kindje van 3, zijn moeder en een oude man) die in het gangpad op de grond sliepen, terwijl de bus om omgevallen vrachtwagens heen reed langs afgronden waar je het einde niet van kon zien, terwijl de stoel van Marloes niet naar achter kon, waardoor ze de hele nacht met haar neus in de kruin van haar voorbuurman zat - was de busreis naar La Paz heel relaxed.

En La Paz... La Paz is een hele... euhm... tja... hoe zal ik het zeggen... 'aparte' stad... anders dan welke stad we tot nu toe gezien hebben en in die zin 'onvergetelijk'.

De stad binnenrijden is spectaculair! De stad ligt op 3800 meter hoogte in een vallei en de weg ernaar toe ligt net iets hoger (4000 meter). In het dal ligt het centrum en daarom heen - tegen de hellingen - liggen enorme suburbs van heel rijk tot ontzettend arme sloppenwijken. Op de meest onmogelijke en schuine plekken zijn hutjes tegen de hellingen aangebouwd. De stad is verder enorm chaotisch: opengebroken wegen; honderden toeterende taxi's en busjes; gigantisch veel smog en overal straatverkopers. Her en der staan koloniale gebouwen, maar het heeft zeker niet de charme van de mooie, oude steden waar we zijn geweest.

Het toeristische gedeelte - gringo area genoemd door de Bolivianen - is relatief mooi maar wel ontzettend... toeristisch. Het aanbod nep oorbellen die enorm duur zijn (‘real silver my lady, special price for you!'); sjaals en truien van lama wol; eettentjes en touroperators is gigantisch. Er is eigenlijk niets anders dan dit soort toko's in onze wijk. Wat heel fout is, maar stiekem wel heerlijk, is dat een Nederlander vijf (!) barretjes en restaurantjes heeft geopend in deze wijk binnen een straal van 200 meter. Aangezien we even klaar zijn met het lokale eten (vooral onze buiken vonden het even leuk geweest), waren we daar wel heel veel te vinden... lekker verse munttheetjes drinken en BLT's eten...

We hebben in La Paz vooral rustig aan gedaan. Philippe had salmonella (wisten we nog niet) en we moesten nog steeds behoorlijk aan de hoogte wennen. Gewoon een beetje rondslenteren, uitslapen, laat ontbijten, poolen... je kent het wel... het gebruikelijke drukke leven... Uiteraard hoort daar ook een (kansloze) zoektocht naar drop bij (wanneer begrijpt Marloes eindelijk eens dat dit zinloos is in deze landen...? Zucht...)...

Gevangenis San Pedro

Heel bijzonder in La Paz wat echt uniek is, is de gevangenis San Pedro. Een gevangenis die haar bekendheid dankt aan het bizarre gevangenissysteem en het boek over een Brit die er heeft vastgezeten http://www.marchingpowder.com/. Een aanrader, echt gaan lezen! Dit is een gevangenis waarbij de enige taak van de beveiliging is: zorgen dat niemand ontsnapt. Verder mag iedereen binnen doen en laten wat ie wil... Zo is er een hele bizarre gevangenismaatschappij ontstaan. Een korte schets:

• De gevangenis staat midden in de stad aan een mooi pittoresk pleintje.
• De gevangenis is opgedeeld is in verschillende sectoren die verschillende ratings hebben (zoals hotels, 1 tot 5 sterren kunnen hebben).
• Als je er vast komt te zitten, heb je geen cel: die moet je kopen/huren en dus moet je geld verdienen. Hoe meer geld: hoe beter de cel.
• De zware jongens hebben dus super-de-luxe cellen die meer weg hebben van 5 sterren hotelkamers, compleet met zwembad; loungebanken en een bar.
• Iedereen probeert er geld te verdienen: er is een marktplein waar je alles (eten, drugs,...) kan kopen, in de kelder is er een kleine cocaïnefabriek en sommigen verdienen geld door rondleidingen aan te bieden aan toeristen! Die kopen een bewaker om, om even naar buiten te gaan en vervolgens voor de ingang toeristen aan te spreken...
• Met name arme gevangenen wonen vaak met hun hele familie in een cel! Aangezien de kostwinner ‘vast zit', kunnen de vrouwen namelijk hun eigen huis niet meer veroorloven. De vrouwen en kinderen mogen naar buiten wanneer ze willen, bijvoorbeeld om naar school te gaan of boodschappen te doen.
• Je kan er dus als toerist een rondleiding doen! Maar omdat er geen gevangenisbewaking binnen is en de bewaking buiten onbetrouwbaar is, is dit wel op eigen risico. Er gaan verhalen rond over vrouwelijke toeristen die vreselijke dingen zijn overkomen tijdens een rondleiding. Sindsdien staat er in de Lonely Planet een waarschuwing bij het bezoeken van deze gevangenis.

Roerineenbakkie

We vliegen met een piepklein vliegtuigje voor maximaal 20 personen naar de jungle in Bolivia: Rurrenabaque. Ofwel ‘roerineenbakkie', anders kan Philippe het niet onthouden. Het vliegtuigje vliegt niet over de bossen en jungle, maar er dwars door heen! De propellers raken net de bomen niet. Opgelucht dat we het hebben overleefd, stappen we de hitte in. Palmbomen, gekleurde huisjes en heel veel loslopende kippen vormen het straatbeeld. Het is maar 40 minuutjes vliegen van La Paz, maar wat een verschil! Bueno!

De Pampas-tour

Samen met onze Engelse vrienden boeken we een 4-daagse Pampas tour. Ontzettend gaaf! Het lijkt alsof we vier dagen lang in een grote dierentuin zitten. Met een bootje varen we over de rivier door de jungle / pampas. Overal zie je krokodillen, kaaimannen, schildpadden, apen, aparte vogels (we hebben allebei geen verstand van vogels en dus geen idee wat we nu eigenlijk zien) en een soort van enorm groot uitgevallen cavia (0.5 meter hoog). En we gaan piranha vissen: altijd al willen doen J.

Al na een uurtje blijkt dat we niet de meest eco-vriendelijke touroperator hebben gekozen. We varen langs een enorme kaaiman van wel 4 meter lang, althans, zo groot was hij in mijn beleving. In plaats van op gepaste afstand het monster te bekijken zoals het hoort volgens alle eco-brochures, vaart onze gids terug en gaat recht op de kaaiman af. Je ziet de woede groeien in de ogen van de kaaiman naarmate we dichter bij komen, evenals de paniek in mijn ogen (Marloes). Wij zitten namelijk helemaal voorin in de boot en ik zit ook nog aan de kant van de kaaiman. De kaaiman wordt bijna klem gevaren door onze boot en je ziet hem zijn opties afwegen: het land op vluchten of in de aanval. Een kaaiman zou een kaaiman niet zijn als hij niet voor de laatste optie koos. Hij komt recht op ons af en opent zijn bek. Inmiddels sta ik al bovenop mijn stoel te gillen: ‘I don't like this! It's going wrong! Leave!'. In een split-second hapt de kaaiman naar de boot en zwiept flink met zijn enorme staart, goddank 1 meter bij mij vandaan, en hapt een stukje hout af van de boot.... Zelfs de gids is onder de indruk van de aanval. Hmmm, dat is geen goed teken, heel fijn om te weten dat onze gids wel van avontuur houdt. De andere toeristen vinden het hysterisch (leuk) en hebben er zelfs filmpjes van gemaakt. Laten we die nou ‘per ongeluk' zijn vergeten over te nemen ;-) Een stukje verderop vaart de gids onze boot weer het riet in. Goddank geen kaaiman deze keer maar enorm veel aapjes! Apen die gewend zijn dat onze gids hen wekelijks met bananen voert, want voor we het weten zit de hele boot vol apen. Niet heel eco, maar wel erg leuk.

Ik kan me nog herinneren dat Andrea ooit dezelfde pampastour heeft gedaan en op Anaconda-jacht is geweest. Verklaarde haar volledig voor gek en heb gezworen dat ik zoiets nooooit zou doen! Daar staan we dan om 10 uur 's ochtends met de hele tourgroep: kaplaarzen aan, tot onze kuiten / knieën in de drek (ofwel pampas) en een houten stokje in onze hand om planten weg te slaan waar mogelijk Anaconda's achter kunnen liggen. Onze gids heeft na vijf minuten een sprintje getrokken door het moeras - druk bezig met het versieren van Franse toeristen - en is in geen velden of wegen te bekennen. De paniek slaat lichtelijk toe onder de vrouwen wanneer een Australische medetourganger de restanten vindt van een zwarte cobra. Zitten die ook hier? En wat gaan we in godsnaam doen met onze houten stokjes als we een anaconda of cobra vinden en de gids is nergens in de buurt? Gelukkig vinden we niets... Als onze gids na een half uurtje weer opduikt neemt hij ons verder mee de pampas in. Het lijkt hem wel een leuk idee om helemaal tot ons middel het moeras in te gaan op zoek naar anaconda's, tussen de kaaimannen die daar rondzwemmen. Ik vind het wel leuk geweest en ben eerlijk gezegd blij dat we nog niets hebben gevonden. Ook de andere vrouwen vinden dat en dus worden we door de gids midden in de pampas onder een boom gedropt zodat de mannen verder kunnen. Om de tien seconden denken we ratelslangen te horen en zien we ritselende bladeren... Ben toch niet echt een Steve Irwin... Philippe daarentegen wel...

Steve Irwin style de Pampas in... of juist helemaal niet...

Hell yeah!!! Ik ben WEL diep in de pampas gegaan... en toen ik dacht dat we wel het laagste niveau van 'verantwoord' en 'eco-vriendelijk' hadden bereikt, kreeg onze gids pas echt de smaak te pakken.

• Onze gids liep met een moordend tempo door de bamboe en riet langs de oever van een sloot. Niet omkijkend of wij inmiddels al een paar ledenmaten hadden verloren aan de vele kaaimannen die om ons heen zwommen, was hij al snel uit het zicht...
• Toen ik achter me keek, zag ik 2 kaaimannen, 2 meter verder van waar we net liepen... fijn om te weten...
• Eindelijk weer op het droge, had de gids een kaaimannest gevonden... dus logischerwijs ging hij even de moeder boos maken (die 5 meter verderop in het moeras lag te grommen) door een stuk hout op haar kop te gooien... Ok... in de natuur vallen er soms ook stukken hout uit de lucht... zo erg is dat toch niet...?
• Vervolgens draaide ik me om en stond de gids vrolijk met een kaaiman ei in z'n handen... 'WAT DE F***?' Blijkbaar maakte dat ook niet uit... Als je het maar goed en snel deed, zouden de andere eieren niet beïnvloed worden... Ondertussen gromde de moeder nog even naar ons... tijd om nog een stuk hout op haar kop te gooien...

Copacabana & Isla del Sol

We reizen door naar Copacabana, een relaxed stadje aan het Titicaca meer (grootste meer van Zuid Amerika en het hoogste commercieel bevaarbare meer ter wereld) dicht bij de Peruaanse grens. Er is niet zoveel te doen, maar dat is juist heerlijk om even goed bij te komen van de salmonella. Vanuit Cobacabana gaan we een paar dagen naar het eiland Isla del Sol. Een super mooi eiland met fantastische uitzichten en heerlijke vis. Bekijk vooral de foto's, want er is verder niet heel veel over te vertellen.

Eindelijk in Peru: Arequipa en Colca Canyon

De eerste stad die we aandoen in Peru is Arequipa. De buitenwijken zijn immense sloppenwijken, maar het centrum is prachtig. Duidelijk hebben mensen het hier een tikkie beter dan in Bolivia... (hoewel dat buiten de stad niet te zien is... ) Maar wat een heerlijke stad en wat zijn Peruanen ontzettend aardige en vrolijke mensen! We belanden in een vrij luxe hostel midden in het oude koloniale centrum met een enorme supermarkt om de hoek, wat we al weken niet meer hebben gezien. Heerlijk om weer eens zelf te koken en wat vitamientjes binnen te krijgen.

Kookcursus

We nemen een kookcursus om ook in Nederland typische Peruaanse gerechten te kunnen maken: Ceviche, Lomo Saltado en tonijntaart. Eerst gaan we met de kok naar de lokale markt om verse ingrediënten te halen. Er is ontzettend veel vis, opgestapeld in enorme plastic bakken (zonder ijs) en met een goede portie vlees erbij (lees: vliegen). Fingers crossed dat we hier niet weer salmonella van krijgen. Enfin, het is wel een heel mooi gezicht. Het eten dat we koken is eerlijk waar heerlijk, maar de Canadese medecursisten zijn nog het meest onder de indruk. ‘This is the best meal I've ever tasted in my whole life!'. Misschien toch iets minder vaak naar een fastfoodketen gaan?

Colca Canyon

Op een paar uur rijden van Arequipa ligt Colca Canyon, de grootste Canyon ter wereld (beweren ze zelf): zelfs groter dan de Noord-Amerikaanse Grand Canyon. Moeten we natuurlijk wel even zien. Wat een spectaculair landschap: enorme bergen en hele diepe kloven waar enorme condors boven zweven. Het is nogal lastig om zonder een spiegelreflex de condors goed op de foto te krijgen, maar we hebben ons best gedaan...

Verder was er niet heel veel te doen... het hoogtepunt was een potje rummikub in een lokaal restaurantje...

Cuzco en Machu Picchu

Dan eindelijk door naar Cuszo, vooral ook om de Machu Picchu te zien. Cuzco is een mooie stad: heel relaxed en van alle gemakken voorzien met een enorm historisch centrum, maar de Machu Picchu is echt van een ander niveau: ongetwijfeld één van de hoogtepunten van onze reis.

Heel veel mensen lopen de befaamde 4-daagse Incatrail door de Andes via allemaal oude Inca-steden om te eindigen in de Machu Picchu. Het lopen van deze trail is waarschijnlijk helemaal fantastisch, enorm indrukwekkend, een enorme overwinning op jezelf, iets om nooit meer te vergeten enzovoort.

Wij besluiten dat we onszelf al vaak genoeg hebben overwonnen en dat we toch niet zo'n zin hebben in: drie dagen slapen in een nylon tent op 4 km hoogte bij -5 graden; heel veel regen; 8 uur per dag lopen en bergklimmen; en weer eens een paar dagen niet kunnen douchen. Zoals een goede flashpacker betaamd zijn we met de bus naar het dorpje ernaast gegaan en hebben we heerlijk overnacht in een prima hostel met warme douche en avondeten. Om toch een beetje het gevoel te krijgen, zijn we wel de volgende dag om 4.00 uur 's ochtends (!) opgestaan (een overwinning op onszelf) om vanuit Aguas Calientes 1,5 uur trappen te lopen naar de Machu Picchu. Compleet kapot en bezweet kwamen we boven aan. Maar wat een onwijs gaaf uitzicht!

Omdat we zo vroeg op de Machu Picchu aankwamen, waren er nog weinig toeristen en was de hele stad nog omhuld door mist. Dat maakte het allemaal nog bijzonderder, bijna magisch.

Mancora

Klaar met de kou, salmonella en snakkend naar chillen en surfen (oh, wat hebben we het zwaar...), hebben we zo'n beetje de rest van Peru met het vliegtuig geskipt om zo snel mogelijk naar de stranden van Ecuador te gaan. Onderweg kwamen we langs het ultieme surf oord van Peru: Mancora. Een heel relaxed dorpje met veel gringo restaurants, surflesscholen en cheap hostels.

Zowel Marloes en ik zijn gaan surfen en hebben zowaar een paar golven kunnen pakken! De smaak hadden we te pakken. We zijn snel doorgegaan naar Canoa in Ecuador om nog meer te surfen! Momenteel verblijven we nog steeds in een heerlijk hotel pal aan de Pacific in Canoa... Story to be continued, want we hebben het momenteel nogal druk met surfen en zonnen...

Besos en tot snel!

Argentinië tot Bolivia (...eindelijk)

Tilcara, Humauacua, La Quiaca

… ja… zo heten die plaatsjes echt… en toen ik op het busstation aan de man van de informatiebalie vroeg naar de bus naar Humaca… Humucuca… Hamuaca… Hauaca… zucht… en het mij dus niet lukte om het uit te spreken, staarde hij me aan tot ik uitgestotterd was, waarna hij zei: “Try again”…

Onderweg naar Bolivia reisden we door deze plaatsjes en zijn we er een aantal nachtjes gebleven. Eigenlijk hebben ze helemaal niks meer met het Argentinië van BA en Mendoza te maken. Het straatbeeld is anders. De dorpjes en de huizen zijn steeds kleiner en worden omringd door bergen. Doordat we een stuk hoger zaten, werd het steeds kouder en de mensen zijn praktisch allemaal inheems.

De straathonden van Cafayate hadden hun vrienden in Tilcare en Humauacua even op de hoogte gebracht van de komst van ene Marloes… want bijna elke hond die we tegemoet liepen, draaide zich om, om ons te achtervolgen… Althans, dat is wat Marloes dacht… haar ‘perro-fobio’ neemt steeds extremere vormen aan…

Het toppunt van de voortdurende strijd ‘Marloes Vs. Perros’ was tijdens de ‘Assado’ in het hostel in Tilcare. ‘Assado’ is eigenlijk gewoon barbecueën, alleen dan met echt vlees en niet zoals in Nederland met heel veel broodjes, salades en sausjes. Iedereen zat lekker aan tafel in een hele grote binnenplaats van het hostel… en uitgerekend ONDER de stoel van Marloes gingen de twee huishonden ‘de goeien’ een andere hond - de binnendringer en dus ‘de slechte’ - aanvallen. Het leek wel zo’n tekenfilm waarbij er 1 grote wolk ontstond met alleen maar geblaf. Achtereenvolgens staken er uit die wolk: een poot, staart, kop, stuk blauwe fleecetrui van Marloes, weer een poot, blonde pluk haar van Marloes, weer een poot (dit keer de stoelpoot van de stoel waar Marloes daarvoor op zat)… uiteindelijk hadden ‘de goeien’ gewonnen en rende ‘de slechte’ weg en Marloes… die stond helemaal verstijfd naast haar stoel… en had het gelukkig zonder beet overleefd. Winnaar van deze ronde ‘Marloes Vs. Perros’, duidelijk Marloes dus. Enige jammere was dat haar felblauwe fleecetrui het ook overleefd had en niet eens 1 scheurtje had… daar moet ik voorlopig dan toch weer tegenaan kijken… zucht…

In Humauaca zijn we ook nog even snel langs een arts gegaan voor de teennagel van Marloes die nogal pijnlijk begon te worden. De arts zelf sprak vrijwel geen Engels, maar haar zus wel alleen die woonde een paar honderd kilometer verder op. Gelukkig bestaat er skype! De laptop werd op de behandeltafel gezet en via skype heeft haar zus alles vertaald voor ons, zodat we een beetje een idee hadden welke ingrepen ze wilde gaan uitvoeren. Weer een medische ervaring in het buitenland erbij voor Marloes!

La Quiaca is de laatste plaats van Argentinië voor de grens met Bolivia en wat een afscheid… Waar we zo onder de indruk waren van het grootste gedeelte van Argentinië konden we niet wachten tot we weg waren uit dit vreemde grimmige dorpje. Op meer dan 3500 meter hoogte was de zon ontzettend fel, maar koelde het ‘s nachts af tot winterse temperaturen… daar loop je dan optimistisch op slippers met een trainingsjackie aan…

Bolivia in!

EINDELIJK BOLIVIA! Stempeltje halen bij de douane en we waren het land binnen! Er hing bij de douane een grote poster van Morales boven de balie. Marloes: “Ik zie Rutte al hangen in een quasi leger outfit met overal zelfgemaakte medailles…”

Tupiza en de zoutvlaktes

Onze eerste stop in Bolivia was Tupiza. Een toeristisch dorpje waar we nog even konden genieten van de zon en het super goedkope eten op de lokale markt. Een bord met ‘ Boliviaanse nasi’ inclusief een ei, worstje en wat salade kost 8 Bolivar, omgerekend welgeteld € 0,80. We blijven alleen wel Nederlanders, dus toen Philippe na één bordje nog niet helemaal vol was, heeft hij gevraagd of het ook mogelijk is om een halve portie bij te bestellen. Toch weer € 0,40 ofwel een Boliviaans biertje verdiend. Na ons dinertje op de markt – toen we het vlees al hadden opgegeten – zagen we hoe het vlees eigenlijk wordt vervoerd en klaargemaakt. De smaakpolitie van SBS6 kennen ze hier duidelijk niet. Er kwamen vier grote pick-up trucks voorrijden helemaal volgeladen met halve koeien, koeienhoofden en andere ondefinieerbare stukken vlees. In Bolivia is het niet nodig om vlees gekoeld te vervoeren, het in te pakken of iets dergelijks. Gewoon achter op de pick-up gooien zonder er iets onder te leggen is wel net zo efficiënt. Verder is het als slager ook zeker niet nodig om een witte jas of iets dergelijks aan te doen: een vieze fleecetrui vol met oude bloedvlekken werkt net zo goed. Hmm, toch maar even een paar dagen geen vlees gegeten…

Tupiza was ook het beginpunt van onze 4-daagse reis naar de zoutvlaktes van Uyuni. Vier dagen zijn we met een jeep door de Andes gereden: wat een indrukwekkende omgeving! Het ene moment rijd je tussen enorme bergen met bedekte sneeuwtoppen en het volgende moment door een woestijnlandschap. Tussen de bergen lagen enorme meren met de meest prachtige kleuren (super blauw, robijn rood en groen), geisers, er zijn een aantal (semi-actieve) vulkanen en het hoogtepunt was een prachtig rood meer met heel veel flamingo’s. Nooit geweten dat flamingo’s op 4 km hoogte en bij –10 graden konden leven… En eerlijk gezegd begrijpen we nog steeds niet waarom ze niet lekker naar Afrika vliegen en in het zonnetje gaan poedelen. Enfin, onze trip eindigde op de zoutvlaktes, waar we in een zouthotel overnachtten. Het hele hotel, de tafels en stoelen en zelfs de bedden waren gemaakt van zout. Gelukkig wel met een matras erop. De zoutvlaktes zijn enorm uitgestrekt en doordat alles om je heen wit is, lijken alle verhoudingen te verdwijnen. Echt heel bijzonder om mee te zien. Ook wij konden het natuurlijk niet laten een aantal cliché foto’s te maken op de zoutvlaktes: zie het fotomapje voor het resultaat. Is stiekem toch wel heel leuk om te doen.

De tour was erg indrukwekkend en had het hoogtepunt van Bolivia moeten zijn, althans Marloes keek er enorm naar uit. Wat we nogal onderschat hadden, was dat de tour letterlijk één groot hoogtepunt was: we zijn in de 4 dagen niet onder de 4.200 meter geweest en een aantal keer zelfs boven de 5 km. Voor de trip hadden we nog bij het reisbureau gevraagd hoe koud het zou worden en of we ook een warme lama-trui met figuurtjes moesten aanschaffen ivm de kou (in nood zijn er geen modegrenzen). ‘Nergens voor nodig, overdag is het een graadje of 17 en ’s nachts wat kouder maar dan heb je genoeg aan een extra slaapzakje’. Laten we het maar houden op Boliviaans optimisme, want het was vrijwel niet te doen in de kou. Overdag vroor het een paar graden, maar enfin, we konden na elke stop weer de warme jeep in duiken. De overnachtingen waren een heel ander verhaal. We sliepen in gammele barakken met golfplaten daken waar de wind door de kieren heen gierde. Er was geen elektriciteit of warm water. Rond een uurtje of 16 kwamen we elke dag aan bij een nieuwe barak en dan begon het afzien. In de eetkamer was het meestal 6 graden en kregen we een kop thee om op te warmen. Tijdens het avondeten was de zon inmiddels ondergegaan en de temperatuur binnen in onze barak verder afgezakt naar 4 graden. Het water in je glas bevroor nog net niet. Tot overmaat van ramp bleken we ook nog allebei hoogteziek te worden op de eerste dag en dit hield vier dagen aan: hoofdpijn, misselijk en amper eten kunnen binnenhouden. We besparen verdere details, maar waren – om in Libelle / Margriet termen te spreken – ‘intens gelukkig’ toen de tour eindelijk over was en we naar een warm hostel konden. Gelukkig hebben we wel ontzettend mooie foto’s van de tour J

Morales’ democratie

Aan het einde van onze 4-daagse trip was het nog even spannend of we naar de eindbestemming konden, het plaatsje Uyuni. Om Bolivia verder te democratiseren, had president Morales besloten om het rechtssysteem te vernieuwen door alle hoge rechters te vervangen (aangezien die allemaal te rechts en corrupt zouden zijn). Vervolgens heeft Morales zelf alle nieuwe rechters naar voren geschoven. Om het volk een beetje inspraak te geven, mochten de Bolivianen stemmen of zij het eens waren met de keuze van Morales. Een klein addertje onder het gras was dat iedereen verplicht moest stemmen in zijn eigen woonplaats en anders een boete zouden krijgen ten hoogte van ongeveer een gemiddeld Boliviaans maandsalaris. Kortom: veel Bolivianen die in het toerisme werken hadden een enorm probleem. Onze gids en chauffeur mochten gelukkig Uyuni in en weer uit zonder boete, ondanks dat ze dus niet gestemd hadden (geen idee hoeveel het ze heeft gekost om de agenten om te kopen). Andere gidsen hadden minder geluk en zijn zelfs een nachtje vastgezet in de cel wegens het ontlopen van de stemplicht! Saillant detail: de meerderheid van de Bolivianen heeft blanco of tegen gestemd, maar wat Morales daar nu uiteindelijk mee gaat doen….

Sucre en Cochabamba

Hitte, zon, gezond eten en bijkomen! Dat hadden we wel even nodig! Na Uyuni zijn we daarom doorgereisd naar Sucre (=suiker). We hebben de stad verkend, koffie gedronken, fruit gegeten op de markt, bioscoopje gepakt, wijntjes gedronken (uiteraard) en that’s it. De stad is prachtig. Allemaal witte koloniale gebouwen uit de Spaanse tijd, mooie pleintjes en helemaal omringd door bergen. Om weer een beetje aan te sterken zijn we – hoe fout – drie dagen alleen maar naar restaurantjes geweest met Nederlandse eigenaren en heerlijk eten. Verse salades, kipsate, bitterballen en gehaktballen: alles was verkrijgbaar. Muy rico! We kunnen inmiddels de kip met rijst weer aan! Vervolgens hebben we 2 dagen een tussenstop gemaakt in Cochabamba, tussen Sucre en La Paz in. Een relaxte stad waar op het eerste gezicht niet heel veel te doen lijkt – het hoogtepunt was een rit met treintje Bello door de stad en een grote kan Cuba Libre in de plaatselijke discotheek / kelder. Een taxichauffeur vertelde ons echter dat het dé drugsstad van Bolivia is waar ontzettend veel coke wordt gemaakt. De politie is behoorlijk corrupt en knijpt graag een oogje toe in ruil voor wat geld. Win-win situatie voor alle mensen in Cochabamba! We kregen dit allemaal pas te horen toen we op het punt stonden om te vertrekken naar La Paz, anders ga je de stad toch wat anders bekijken….

Inmiddels zijn we aangekomen in La Paz, waar we vrienden van onze Spaanse school gaan ontmoeten om vervolgens door te gaan naar de pampa’s en jungle. To be continued…

Besos!

BA, Mendoza, Salta & Cafayate

WAARSCHUWING: EXTREEM LANGE BLOG!

'Morgen schrijven we een nieuwe blog'... zeggen we al 2 weken elke dag tegen elkaar... Begint een beetje te lijken op het bordje achter de bar in een kansloze 'laatste kans' kroeg in Den Haag: 'Morgen gratis bier'. Oh wat missen we Den Haag... toch Marloes? ;-)
Onze laatste week in BA was heel gaaf. Alleen maar hoogtepunten, maar ik hou het kort anders leest niemand verder...

Boca Jrs. Vs. Estudiantes
Zoals bekend: voetbal in Zuid-Amerika is heilig. Zeker in Argentinië waar elk kind dat voorbij loopt een shirt van Messi aan heeft (waarschijnlijk in dezelfde maat als Messi zelf) en je overal Maradonna's kop ziet en zelfs in de wijk Boca met een nog lelijkere Maradonna look-a-like op de foto kan... Dus: wedstrijdje Boca meepikken: CHECK!

Alleen bij het kopen van de kaartjes merk je al dat het hier allemaal nets iets fanatieker is dan in Nederland: kaartjes worden niet verkocht aan toeristen, alleen maar aan locals via de Boca maffia... Dus in plaats van de 40 pesos (ong. 6 EUR) die locals voor een kaartje betalen, betaalden wij via een Boca-tourorganisatie: 360 (60 EUR)... daar kregen dan wel 1 liter zoet bier bij en 2 stukjes van een afgebrande pizza...

Achteraf was het ook wel beter, want onderweg naar het stadion reden we door hele arme stukken, waar de ‘huizen' waarschijnlijk zelf gemaakt waren... terwijl het maar 5 minuten van ons appartement in San Telmo was.

Eenmaal in het stadion liepen we de tribune af naar beneden om vooraan te zitten, toen we werden teruggefloten. Vrij vertaald vanuit het Spaans werd gezegd: 'Als je daar gaat staan, sta je binnen het bereik van de zeikstralen van de supporters van Estudiantes die op het balkon hierboven zitten'... En inderdaad: tijdens de wedstrijd zagen we aardig wat ‘golden showers' voorbij komen... Gelukkig ging er niemand terug pissen...

TOPPUNT van de wedstrijd was niet het dramatisch slechte voetbal (alle Argentijnse topspelers zitten uiteraard in Europa) maar het publiek. Met een orkest die non-stop speelde zong het publiek de hele wedstrijd allerlei liedjes en niet zomaar: 'Aanvalluh!', maar echt volwaardige liedjes. Die die-hard hooligans uit de sloppenwijken van BA waren serieus muzikaal! Alsof ze zichzelf zo maar vermaken, omdat ze weten dat het voetbal toch bagger is. Alhoewel, er werd wel gewonnen met 1-0, klungelig doelpunt trouwens.

Het mooiste wat er op het voetbalveld gebeurde, was dat er na de wedstrijd - toen wij al een halfuur aan het wachten waren tot de deuren open gingen - er een hond verscheen die recht voor het doel drie keer een cadeautje neerlegde... alvast voor de volgende wedstrijd... had ik graag willen zien...

Spaanse klas

Toppunten van onze Spaanse school waren vooral buiten de lessen toen we met de groep en aanhang op stap gingen.
Avondje Palermo

Eerst een avondje eten en stappen in Palermo. WAARSCHUWING: DE VOLGENDE TEKST KAN SCHOKKEND ZIJN VOOR VEGETARIERS EN VEGANISTEN! We startten in zogenaamd 1 van de beste restaurants van BA, waar ze liter flessen Heineken serveren, die aan tafel openen, inschenken in een wijnglas en vervolgens in een champagne koeler op tafel zetten... heerlijk... Daarna 800 gram vlees besteld... (ok, ok... niet alleen voor mezelf... ) maar ik denk dat we met de hele groep die avond minstens anderhalve koe hebben opgegeten. Na een halfuur hoog niveau wiskunde om de rekening te splitten en te betalen (wat zijn sloeber backpackers irritant: ga dan niet uit eten en koop een blikje sardientjes met wat rijst... ), liepen we met z'n 5-en (de sloeber backpackers waren naar huis gegaan... zeker om hun geld te tellen met een nep-wijntje erbij uit een zo'n kartonnen pak van 2 liter...) een willekeurig cafétje binnen, waar ineens een slechte jaren '60 softcore pornofilm op de muur werd geprojecteerd, met (SPOILER ALERT) een verkrachtingsscène in een slachthuis als hoogtepunt... niet dat we daar de hele film hebben zitten kijken met een bak popcorn erbij ofzo... maar de pinda's waren heerlijk...

De avond werd afgesloten in een hele grote - maar wel wat sloeberige - discotheek KIKA (heeft niks met de stichting in NL te maken) met veel latino muziek en uiteindelijk dankzij onze Engelse klasgenoot een sessie ' tequila suïcides'... ooit iemand van gehoord? Tuurlijk niet, dit is zo ziek, alleen Engelsen kunnen dat bedenken... Hierbij het recept:

RECEPT:
Tequila Suïcide

BENODIGDHEDEN:
Tequila, citroen schijfje, zout

INSTRUCTIES:
1. Leg het zout op je hand en pak met diezelfde hand de tequila
2. Pak met je andere hand het citroenschijfje
3. Snuif het zout
4. Sla de tequila achterover
5. Pers voorzichtig wat citroensap in je oog

SUCCES!

Afscheidsavond Spaanse klas & BA
We startten de avond in het beste parilla-restaurant (=gril restaurant) van BA: El Desnivel. Wederom ging er minstens anderhalve koe doorheen...

Daarna door naar: Hood. Een vette toko in Palermo. Klasgenoot Miles kwam de hele tijd met bizarre shots aanzetten... hoogtepunt: Jagermeister met SPEED UNLIMITED (=Red Bull achtige troep... ) en wederom een 'tequila suïcide'... en verder... euhm... verder kan ik weinig zeggen over deze avond... weet er niet zoveel meer van... Marloes... jij misschien???
---
Na drie weken Buenos hebben we afscheid moeten nemen van deze fijne stad en van alle fantastische mensen die we hebben ontmoet, vooral de mensen uit onze Spaanse klas. Voelt toch wel raar, als je zo intensief met een groep mensen hebt opgetrokken.

‘Scavangers'
Naast al het mooie in BA, blijven ook zeker de ‘scavangers' ons bij. Na de economische crisis zijn veel mensen in Argentinië werkloos geraakt en soms ook dakloos. Om rond te kunnen komen - of simpelweg in leven te blijven - gaan veel mensen 's avonds de straat op om alle vuilniszakken open te scheuren op zoek naar papier, plastic en andere dingen waar de overheid geld voor betaald (per kilo). Sommige plekken in de stad veranderen binnen een uur in een vuilnisbelt, aangezien het restafval zonder waarde lukraak overal wordt neergesmeten. Het is erg schrijnend dat er relatief veel tieners en kinderen op deze manier zichzelf in leven moeten houden...

Boca
Als een soort van eiland binnen de slechte wijk Boca, vind je ineens de super toeristische straatjes langs de haven met de bekende gekleurde huisjes... De straatjes leken wel een onderdeel van de Efteling, met in plaats van roodkapje en de rode schoentjes: poppen van Maradonna, Evita Peron en nog wat Argentijnse helden... Echt... Waarom??? Die huisjes zijn mooi genoeg zonder al die troep eromheen... Effe een paar foto's schieten en snel wegwezen...

Het was echt net een eiland, want alle straten eromheen waren te dubieus om zomaar doorheen te lopen. De meeste straten vol met kapotte auto's, geïmproviseerde huizen en overal groepjes met liter bierflessen. De meeste toeristen pakten dan ook de taxi. Wij niet: want als doorgewinterde die-hard backpackers zijn we gaan lopen... heen en terug... langs de grote weg dat overdag gewoon veilig is. Toch weer 15 pesos gespaard... (=bijna 3 EUR)...

Mendoza
Na BA zijn we doorgereisd naar Mendoza. Hoewel het zuiden van Argentinië echt schitterend is, waren we een tikkie klaar met de kou en het fluorescerende fleece-vest van Marloes (een knalblauwe bij gebrek aan andere kleuren bij de Perry op roze na...) en haar uber sexy trekking/wandelschoenen... (het enige dat ontbrak waren de nordic walking stokken... ). We hebben een ‘full-cama' nachtbus genomen, waarbij je het idee hebt dat je in een vliegtuig zit alleen dan nog net iets luxer: een stoel die 180 graden naar beneden kan zodat je helemaal languit kunt liggen; bubbels zodra de bus vertrekt; je eigen tv-scherm met DVD's en dulce de leche koekjes voor het ontbijt. Echt iets voor ons als die-hard backpackers.

De stad Mendoza is in de 19de eeuw verwoest door een aardbeving en voelt daardoor wat moderner aan zonder de oude koloniale stijl die je wel vind in bijv. BA. Mendoza voelt heel erg Spaans aan. Veel pleintjes, grote straten met enorme bomen en heel veel groen. Wat ook meteen opvalt is hoe schoon en rijk de stad is. Geen ‘scavangers', afval of hondenpoep (finally!) en mooie rustige (buiten)wijken.

Na onze overvolle weken in BA en de vele indrukken, waren we toe aan een paar dagen zo weinig mogelijk doen. Mountainbiken door het prachtige park, boekjes lezen in de tuin en natuurlijk - daarvoor kwamen we - een wijntour langs de bodega's. De wijntjes waren echt heerlijk! Klein minpuntje zijn de witte wijntjes hier: véél te zoet. Alles is hier dulce (zoet), dus ook de meeste wijntjes... Ach ja, luxe probleempje: we houden het wel bij de rode wijntjes.

De Bodega's
De bodega's van Mendoza liggen o.a. in het dorpje Maipu en heel eerlijk: onze verwachtingen waren iets romantischer... langs de opengebroken weg, lag een dooie hond en de bergen waren zo ver weg dat je ze bijna niet kon zien door de smog... oh... en waar ik in BA alle hondendrollen heb kunnen ontwijken, is het me in de kilometers uitgestrekte wijngaarden van Mendoza gelukt om net die ene drol te vinden om in te staan met m'n slipper... heerlijk... Maar waar Mendoza niet zo mooi was als we verwachtten, was Cafayate (no.2 wijnregio van Argentinië) dat wel en meer...

Salta
Na Mendoza zijn vertrokken naar het noorden, naar Salta. Tijdens de busreis zie je een hele andere kant van Argentinië. Het wordt steeds minder westers en meer ‘Zuid-Amerikaans'. Heel veel kleine, stoffige en relatief arme dorpjes in the middle-of-nowhere waar je je afvraagt of mensen wel elektriciteit hebben. Alleen maar auto's die nog ouder zijn dan de 20-jarige 309 van Philippe. Oude mannen die de hele dag met z'n allen op een stoeltje voor een kroegje zitten. Hier en daar nog een paard-en-wagen om ‘ cosas' mee te vervoeren. De mensen zien er niet langer Spaans uit, maar zijn veel meer ‘indiaans / indiginous' (hm, niet heel politiek correct om het zo te zeggen, maar we hebben geen idee hoe het wel te noemen). We hebben echt het gevoel dat nu het tweede deel van onze reis begint.

Salta is een prachtig oud, koloniaal stadje omringd door bergen. Philippe heeft een soort van reggae-hostel gevonden, met erg gezellig hostelgasten en een paar nogal typische Argentijnen. In het hostel wordt volop Bob Marley gedraaid omdat 's avonds een kok met enorme rasta's komt koken. Helaas maken we het eten niet meer mee (de busreis van 20 uur was te slopend). Er is niet heel veel te doen in Salta, maar het is wel heel relaxed. We hangen daarom de uber toerist uit. Koffietjes drinken op de plaza; rondstruinen in het stadje; met een kabelbaantje naar een berg met uitzicht over de stad en weer een drankje doen op de plaza. Er zijn een aantal bedelende kinderen hier, wat heftig blijft om te zien. Helemaal met het vooruitzicht dat we het alleen maar meer gaan meemaken in de andere landen.

Cafayate: nog meer bodega's
Na Salta belanden we in Cafayate. Een piepklein bergdorpje met weer heel veel bodega's. Enorme bergen en de Argentijnse versie van de ‘Grand Canyon' typeren de adembenemende mooie omgeving. Foto's zeggen soms meer dan woorden en dat geldt zeker voor Cafayate: zie daarom de foto's van onze mountainbike tour. We houden het hierbij, op een kleine toevoeging na: mijn godje, wat hebben ze hier veel straathonden!! Ze doen niets, maar ogen een tikkie agressief. Althans, dat vindt Marloes die een kleine ‘perrofobie' hier heeft ontwikkeld...

Chau!

Loes en Philippe

Life in Buenos Aires!

Buenos dias chicos,

We zijn inmiddels anderhalve week in Buenos Aires en beginnen ons al aardig als ‘porteños' (locals) te voelen. Wat een fascinerende en levendige stad! Elke wijk is weer compleet anders en kent zijn eigen dynamiek. Van heel rijk, tot über hip tot heel levendig met allemaal jonge artistieke mensen. De stad voelt ook heel veilig op het verkeer na, dat enorm chaotisch is! Ze kennen hier geen stoplichten voor voetgangers en een zebrapad betekent ‘ rennen voor je leven als je het aandurft'. In een week tijd hebben we al meerdere aanrijdingen gezien met fietsers en motorrijders, maar het maakt de Argentijnen allemaal niets uit. Een keer flink schelden, motor oppakken, helm recht zetten en weer vrolijk doorscheuren door het volgende rode stoplicht.

We hebben voor 2 weken een piepklein, maar heel fijn studiootje gevonden in de wijk San Telmo, precies naast één van de mooiste pleintjes in de wijk: ‘Plaza Derrego'. San Telmo is een fantastische, mooie oude kunstenaarswijk met heel veel barretjes, restaurantjes en het is dé tangowijk van Buenos. We worden elke ochtend wakker met tangomuziek van het pleintje en elke avond wordt er tango gedanst door professionele dansers, muy bueno! Zondags wordt de hele barrio (wijk) omgetoverd tot één grote markt met kunst, sieraden, eten en antiek. Alle straatjes en steegjes zijn dan volgepakt met Argentijnen en toeristen. Heerlijk om langs alle kraampjes te struinen, maar het is wel bijna onmogelijk om de wijk uit te komen.

Afgelopen maandag zijn we begonnen met Spaanse lessen. We zitten met zes personen in een klas (een Engels stel, Holger de Duitser en Greg the American) en het is echt enorm gezellig. Twee weken lang volgen we allemaal van 10 - 14 uur les om het vervolgens elke middag in de barretjes en supermarkt in de praktijk toe te passen. We hebben nu een weekje les gehad en het is behoorlijk intensief. Mijn godje, ben totaal niet meer gewend om zo lang in de schoolbanken te zitten en daarnaast ook nog te studeren. Maar het is erg leuk en wat je binnen een weekje al kunt leren is echt ongelofelijk. Gisteren heb ik zowaar een heel gesprek in het Spaans gevoerd met een Argentijnse kapper over ‘ linda reina Maxima y principe Wim-Lex'. Ik kan nog niet de weg vragen in het Spaans - zo ver zijn we nog niet, je leert eerst heel nuttige dingen als ‘mijn moeder is een tandarts' - maar dit was al hilarisch.

Vorige week zijn met onze Spaanse klas naar een tango les geweest in Le Catedral (bedankt voor de supertip Kaatje!). Een tangoschool midden in een oud fabriekspand. De les was hilarisch! De tangolerares sprak alleen Spaans en het ging in een moordend tempo. De basis van de tango bestaat alleen al uit twaalf stappen en die moesten we binnen een uurtje vloeiend kunnen dansen. Goddank hadden we onze grote wandelschoenen aan (very charming, I know...) anders hadden we een bezoekje aan de medico kunnen brengen. Deze week gaan we nog maar een lesje volgen om de basis onder de knie te krijgen... Na onze les was het ‘ vrij dansen'; echt prachtig om te zien hoe al die Argentijnen vol passie de tango dansen.

De Argentijnse keuken is verder echt enorm goed en we kunnen er heel veel over schrijven, maar samengevat is het: mucho carne y mucho queso. En zelfs carne con queso, want je zult maar eens een dagje geen queso eten... Velen van jullie hadden al verteld dat het vlees hier goddelijk is en dat kunnen we beamen! Het beste restaurantje in San Telmo voor bife - El Desnivel - zit in onze straat. We hebben nog nooit zulk lekker vlees gegeten. Voor een paar euro krijg je eten voor een heel weeshuis hier. Het kleinste stukje vlees (chico de lomo) is vaak 400 gram, nogal heftig voor iemand die vrijwel geen vlees eet. De Argentijnse rode wijntjes erbij zijn uiteraard ook heerlijk. We genieten enorm hier van het eten en drinken, voordat we naar Bolivia door gaan (waar we misschien zelfs aan de cavia moeten...).

Afgelopen week zijn we ook nog naar een optreden geweest van Gotan Project. Gotan betekent Tango in Buenos Aires (in Buenos draaien ze graag woorden om, feca is bijvoorbeeld een cafe hier). Gotan project is een band die prachtige Argentijnse tango muziek maakt in een modern jasje. Naast de viool en piano, gebruiken ze allerlei electronica en een DJ die allemaal special effects toevoegt. Echt super vet, zeker een aanrader om even te googlen en wat muziek van ze te downloaden. Een aantal nummers zullen je al bekend voor komen.

Volgend weekend vertrekken we uit Buenos, we moeten nog even bepalen waar we naar toe willen. Toch nog iets zuidelijker gaan naar de orka's en pinguïns of doorsteken naar Mendoza en genieten van zon en wijntjes... Zucht, wat een keuzes. En wat een heerlijk idee dat dit het enige is waar we de komende maanden over na hoeven te denken...

Veel liefs,

Loes en Philippe

p.s. Mijn telefoon werkt hier niet! Dus voor degenen die een sms' je hebben gestuurd, sorry voor het niet reageren :-)

p.p.s Mam, ik had dit keer geen schaatsen in mijn handbagage hoor. De random reader van de Rabobank schijnt in hetrontgenapparaat van de douane er uit te zien als een gevaarlijk object, haha...

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Marloes en Philippe